EEN MUZIEKKORPS EN MENSEN MET EEN GROTE BEK

IMG_5374[1]

 

 

Wir sind ja auch Friese, zei Günther en nam nog een slok van zijn biertje. Lang geleden had ik met hem op een Groninger kustvaarder gevaren. Hij als machinist en ik als kok. Twee buitenstaanders. Günther kwam van Borkum en ik uit Friesland, tussen een verdere Groninger bemanning. Kwait nait en súnich an met de verf, waren de meest gebezigde woorden op het schip. We hadden altijd een spaarzaam contact gehouden en nu was Günther naar Leeuwarden gekomen voor de opening van LF2018.
Weet je, zei ik tegen Günther die aan zijn vierde biertje toe was terwijl ik aan mijn tweede begon, aan boord dronken we vroeger ook altijd één op twee, ik denk op het ogenblik regelmatig aan de opmerking die je ooit maakte over Duitsers. Als Borkumer eilandbewoner had Günther nooit veel op met zijn landgenoten die aan de vaste wal woonden. Geef Duitsers een vent met een grote bek en een muziekkorps en ze sjouwen er zo weer achter aan, zei hij ooit toen we een gesprek over de Tweede wereldoorlog hadden. Friezen zijn net als Duitsers, zei ik toen en kon het nu herhalen. Vier jaar geleden, toen Leeuwarden uitverkoren werd was het enthousiasme voor de Culturele Hoofdstad maar mondjesmaat bij het gros van de Friezen. Alleen op het Gouverneursplein stonden een honderdtal mensen uitzinnig blij te zijn. Voornamelijk cultuurbobo’s die hun kans zagen toenemen de komende jaren flink te graaien in subsidiepotten om zo een riant inkomen voor de komende jaren te genereren en provinciale en gemeentelijke bestuurders die hoopten belangrijk te worden. Und die leute von die Sperrschränke, zei Günther. Ja de dranghekken- en tentenverhuurders waren ook heel blij, die verheugden zich al op de vette jaren die er aan kwamen, antwoordde ik.
En toen hebben ze het voor elkaar gekregen. Gewoon heel hard schreeuwen en een muziekkorps. Vier jaar lang zijn de Friezen murw gebeukt door pommeranten die in de media vertelden hoe geweldig de Culturele Hoofdstad voor de stad zou zijn. Volgens mij heeft de burgemeester nog nooit zo veel getwitterd als de laatste 4 jaar over de Culturele Hoofdstad. Ach der Julius war schon so schlau, zei Günthter. Julius Caesar, meine ich. Brood en Spelen, zo hou je je onderdanen rustig. Ja dat is hier ook zo, zei ik. Und Herr Burgemeister ist in zwei Jahren verschwunden wenn die Stadt Bankrott ist, meende Günther. Failliet valt hier wel mee, zei ik, want wij hebben Artikel 12. Dan komt de stad onder curatele van de regering. Und jetzt sind alle Leute begeistert? Ja, zei ik, ze hebben met veel geschreeuw en gelobby alle muziekkorpsen, shanty- en popkoren en amateur toneelverenigingen zo ver gekregen dat ze gratis optreden. Die hebben waarschijnlijk nog niet door dat ze de komende jaren geen subsidie krijgen omdat die al opgesoupeerd is door alle directeuren en artistiek leiders van LF2018. Maar iedereen in Friesland is nu enthousiast.
Günthter bestelde nog 3 biertjes. Of ik nog een voorstelling ging bij wonen, vroeg hij terwijl hij in het schuim van zijn tweede verse biertje hapte. Nou ja, zei ik, ik heb net voor 200 euro 4 kaartjes voor de Stormruiter gekocht. Even dacht ik dat Günther zich ging verslikken toen hij het bedrag hoorde, maar als routineuze bierdrinker herpakte hij zich. Ja habe ich gehört, zei hij, Der Schimmelreiter, eine uralte Deutsche Geschichte. Die Friesen und die Deutscher, wir sind gleich. Bij ons noemen ze dat Mienskip, zei ik. Maar eigenlijk is het dus net als bij Duitsers, geef Friezen een muziekkorps en een paar mensen met een grote bek en ze sjouwen er meteen achteraan. Kultur ist Krieg, hikte Günther en toen was het mijn beurt om drie biertjes te bestellen. We moesten het immers ook nog over de vele vrouwen hebben die we vroeger in de havens tegenkwamen.

Advertenties

DE UNIEKE FRIES

0004073-der-schimmelreiter-1934

Meneer Kasma, wat heeft u bewogen zo’n bijzondere Fries te worden?

Nou, u noemt het zo, maar zelf vind ik het niet zo bijzonder wat ik gedaan  heb, of eigenlijk, ha ha, juist gelaten heb.

Maar u bent nu wel een uniek persoon in Friesland geworden

Ja dat is misschien wel zo, maar het was beslist niet mijn bedoeling

Vindt u zich zelf nu niet een beetje al te bescheiden?

Nee, dat geloof ik niet, ik heb altijd dingen in mijn eentje gedaan en me nooit iets aangetrokken wat de mensen van me vonden. Vroeger toen ik nog als kok werkte deed ik ook unieke dingen. Ik was bijvoorbeeld de eerste die in Friesland de paneerlaag om een schnitzel weg liet. Maar bescheiden als  ik  ben heb ik daar nooit mee te koop gelopen. Ook omdat het eigenlijk per ongeluk was omdat ik vergeten was paneermeel te bestellen

Maar dat is lang geleden. Nu, tijdens het jaar van de Culturele Hoofdstad bent u echt een uniek persoon geworden. Zijn er eigenlijk al mensen van de landelijke pers langs geweest?
Nee, niet van de landelijke pers, maar die schrijven, heb ik begrepen                sowieso niet over Cultuur met een hoofdletter in Friesland. Maar er heeft wel een stagiaire van omroep LEO gebeld. Maar toen was ik even een rondje om met de hond. Mijn vrouw heeft het aangenomen, maar die dacht dat het één van mijn vriendinnen was en toen de hoorn er opgegooid. Dat werd nog een heel trammelant op het Herenwaltje. Dat kunt u begrijpen.

Geniet u eigenlijk van uw bijzondere status?

Ach dat soort dingen wennen. Bovendien heb ik er niet erg mijn best voor        gedaan. Eigenlijk was ik gewoon vergeten een kaartje te bestellen. Net als toen met het paneermeel voor de schnitzels.

Maar nu bent u wel de enige Fries, die niet de voorstelling van De Stormruiter heeft gezien. Houdt u misschien niet zo van paarden?

Nou, een lekker paardenbiefstukje op zijn tijd gaat er wel in. Maar verder heb ik inderdaad niet veel met paarden.

Haha, leuke grap, maar u bent nu tussen alle andere Friezen wel uniek
Ja, als u dat zegt zal het wel zo zijn, misschien is het wel uniek. Ik heb                trouwens wel gehoord dat er ergens bij Sexbierum in de buurt ook iemand woont die de Stormruiter niet gezien heeft.

Dat hebben wij ook gehoord en uiteraard gecheckt. Maar dat ging om een man die nog al wat Berenburg had gedronken en daardoor de hele voorstelling heeft geslapen. Hij heeft dus de voorstelling niet gezien, maar wel een kaartje gekocht. Nee, meneer Kasma, u bent echt de enige Fries die de Stormtuiter niet gezien heeft. Gefeliciteerd!
Ja als u het zo ziet, nou bedankt dan maar.

 

ALS JE SOKKEN GAAT KOPEN KAN TOCH METEEN EVEN DIE BRIEF DOOR MIJN BRIEVENBUS?

Logo_rood_v5

 

Je ego is te groot, zei mijn vrouw, toen ik vol zelfbeklag haar vertelde dat ik hunkerde naar een beetje erkenning. Man laat het los. Maar mijn hele leven heb ik mijn stinkende best gedaan, zei ik. De sterren van de hemel gekookt in de jaren dat ik een restaurant had, maar een echt sterretje van Michelin heeft er nooit ingezeten. Ik ben toen als ondernemer ook nooit gevraagd voor een serviceclubje of zo. Dat had ik ook graag gewild, maar ze konden me alleen maar vinden als ze bijna voor nop uit eten wilden. Hou op te zeuren, zei mijn vrouw, van klagen wordt je niet aantrekkelijker. Maar luister nou even, zei ik, de burgemeester wil graag weten hoe goed het in de stad gaat en heeft daarvoor naar 8000 mensen een brief geschreven met vragen. Nou, ik heb hem niet gekregen en dan woon ik ook nog pal naast het Stadhuis. Hij had niet eens een postzegel hoeven plakken. Die vragenlijst had de burgemeester zo, als hij bijvoorbeeld onderweg was naar de Zeeman voor nieuwe sokken, bij ons in de bus kunnen gooien. Maar kennelijk was ik niet belangrijk genoeg. Ik ken zelfs niemand ken die die brief heeft gekregen. Burgemeesters bezorgen geen brieven, zei mijn vrouw. Bovendien als jij wilt laten weten hoe jij de stad vindt, dan schrijf je dat maar een keer in je stukje in de Liwwadders. Nou ja dat is ook zo iets, die hele Liwwadders schijnt niet eens voor te komen bij de vraag van de burgemeester waar je kon aanvinken waar je het plaatselijke nieuws vandaan haalde. Ook al heeft het Stadsblad een oplage van 15 duizend en nog veel meer lezers, die krant is nog minder belangrijk dan een lokale zender die al maanden uit de lucht is zoals GPTV. En daar schrijf ik dan voor. Klaas, zei mijn vrouw, ik zag dat ze er genoeg van begon te krijgen, de burgemeester houdt niet van kritiek en zijn vriendjes en vriendinnetjes in de gemeenteraad ook niet. En daarom is de Liwwadders in deze lijst niet genoemd. De burgemeester wil alleen tevreden stadsbewoners. Daarom heb jij geen brief met vragen gekregen en komt de Liwwadders niet in zijn lijstje van populaire media voor. De burgemeester wil dat we onvoorwaardelijk tevreden zijn. En ga nu maar hiernaast een biertje halen bij het Bierhuis, zei mijn vrouw. Dan kun je daar verder zeuren. Ze klonk wat geërgerd. Ja, dat ga ik doen, zei ik van de gelegenheid gebruik makend, want zo vaak zegt ze niet dat ik een biertje moet gaan halen. En ze had gelijk, de kans was groot dat ik daar wel een slachtoffer zou vinden om tegen te klagen. En ik kon ook mooi even vragen of zij wel een brief van de burgemeester gekregen hadden.

 

BRENDA

LF2018-LWD2018_3dot_NL_RGB

 

 

 

Lieve Brenda de Zwaan, bijna had ik je wijze raadgevingen hoe ons tegenover bezoekers van de Culturele Hoofdstad te gedragen, gemist. Ik moest het weekend gewoon werken, net als veel ondernemers en daarbij ook nog zorgen dat ik mijn spullen in huis had zodat ik voor onze gasten kon koken, omdat de binnenstad waar ik woon, helemaal afgesloten werd. Daarom kon ik er helaas ook niet bij zijn op de overvolle pleinen. Maar toen ik vanochtend eindelijk even tijd had om op de fantastische site van Liwwadders.nl te kijken, was het stukje met jou raadgevingen het eerste dat mij opviel. Ik ga ze zeker gebruiken. Iedereen die ik in onze straat, het Herenwaltje, zie aarzelen of hulpeloos rondkijken ga ik, zoals jij adviseert, pro actief benaderen en aan zijn of haar arm naar het Gouverneurs plein of naar de koffieshop sleuren. Het zal mij niet gebeuren dat ik zulke arme donders laat dwalen. En uiteraard ga ik ze aanspreken in de taal die ze maar wensen. Mijn Chinees, Japans, Russisch, Spaans, Italiaans en Grieks is niet zo best, daar ga ik aan werken, maar in het Portugees, Frans, Duits en Engels, kan ik iedereen behulpzaam, zoals jij voorstelt, de weg wijzen. En ik ga me zeker inleven in al deze, door onze mooie stad dolende zielen. Ik heb gisteren al diverse leuke toeristes gezien waar ik me wel even wil inleven. Ook jou wijze raad om geen Fries te spreken zal ik opvolgen. Zelf al zijn het diepfriezen die me de weg vragen, uit mijn mond zal geen woord Fries klinken. Ik heb het woord Mienskip, dat jij in je adviserend stukje gebruikt al even opgezocht in het woordenboek en daardoor vanmiddag al een vrouwelijk toerist in het Nederlands gevraagd of ze misschien op zoek was naar Gemeenschap. Dat was ze niet, heb ik begrepen, ze wilde naar de Hema. Uiteraard ben ik even met haar meegelopen daar heen. Lieve Brenda, ik zal jou stukje zeker met al mijn vrienden delen zoals je vroeg. Vriendelijke groeten Klaas Kasma

ook een koningin moet wel eens poepen

Misschien kunnen we Maxima nog naar de wc zien gaan, zei ik tegen Udo, de barman van het oranje Bierhuis. Koninginnen poepen alleen thuis, in het paleis, zei Udo. Op een gouden bril en die vegen hun billen af met fluwelen toiletpapier.
Het kan toch zijn dat ze hoge nood heeft, zei ik, met vrouwen weet je het nooit. Als die moeten, dan kunnen ze het meestal niet langer dan een minuut ophouden; mijn vrouw tenminste niet. Maar dat is geen koningin, zei Udo. Onderschat mijn vrouw niet, maatje, antwoordde ik.
We keken met zijn tweeën door de ramen van het Bierhuis waar we in plaats van het uitzicht op het mooiste plein van de stad uitkeken op een foeilelijke gestreepte tent en een toiletwagen van Hessel. Culturele Hoofdstad, zuchtte ik en het oudste stukje cultuur van de stad stoppen ze weg achter hekken, pisbakken en een rare tent. En van al die duizenden mensen die naar de opening komen kijken komt er niet eentje bij ons omdat wij verstopt zijn door hekken, pisbakken en plastic zeilen, zuchtte Udo. Jullie moeten dat ook anders aanpakken, zei ik. Het is iedere keer gelazer als er iets cultureels in de stad gebeurd. En zeker nu met de Culturele Hoofdstad moet je wat regelen. Op het gemeentebestuur hoef je niet te rekenen, Crone heeft het beste voor met de stad maar zeker niet met de kleine ondernemers die soms wat dwars liggen. Die zijn lastig. En dit jaar wordt de stad geregeerd door niets ontziende subsidieslurpers en culturele pommeranten die zich zelf belangrijk vinden. Vooral de subsidieslurpers hebben geen enkele consideratie met de kleine ondernemers die het hele jaar door de stad levendig houden van hun eigen geld. Je moet zorgen dat je dit volk in je café krijgt, vriendjes worden met de mensen die in de subsidiepotten graaien. En als je dat lukt wordt het Oranje Bierhuis nooit meer achter hekken, toiletwagens en plastic zeilen weggestopt.
De deur ging open en Jaap kwam binnen. Staat die pisbak hier al voor de opening van de Culturele Hoofdstad volgende week voor de deur, vroeg hij. Klaas zegt dat we maxima daar kunnen zien poepen, zei Udo. En hij hield mijn glas nog maar even onder de kraan.

ook een koningin moet wel eens poepen

Misschien kunnen we Maxima nog naar de wc zien gaan, zei ik tegen Udo, de barman van het oranje Bierhuis. Koninginnen poepen alleen thuis, in het paleis, zei Udo. Op een gouden bril en die vegen hun billen af met fluwelen toiletpapier.
Het kan toch zijn dat ze hoge nood heeft, zei ik, met vrouwen weet je het nooit. Als die moeten, dan kunnen ze het meestal niet langer dan een minuut ophouden; mijn vrouw tenminste niet. Maar dat is geen koningin, zei Udo. Onderschat mijn vrouw niet, maatje, antwoordde ik.
We keken met zijn tweeën door de ramen van het Bierhuis waar we in plaats van het uitzicht op het mooiste plein van de stad uitkeken op een foeilelijke gestreepte tent en een toiletwagen van Hessel. Culturele Hoofdstad, zuchtte ik en het oudste stukje cultuur van de stad stoppen ze weg achter hekken, pisbakken en een rare tent. En van al die duizenden mensen die naar de opening komen kijken komt er niet eentje bij ons omdat wij verstopt zijn door hekken, pisbakken en plastic zeilen, zuchtte Udo. Jullie moeten dat ook anders aanpakken, zei ik. Het is iedere keer gelazer als er iets cultureels in de stad gebeurd. En zeker nu met de Culturele Hoofdstad moet je wat regelen. Op het gemeentebestuur hoef je niet te rekenen, Crone heeft het beste voor met de stad maar zeker niet met de kleine ondernemers die soms wat dwars liggen. Die zijn lastig. En dit jaar wordt de stad geregeerd door niets ontziende subsidieslurpers en culturele pommeranten die zich zelf belangrijk vinden. Vooral de subsidieslurpers hebben geen enkele consideratie met de kleine ondernemers die het hele jaar door de stad levendig houden van hun eigen geld. Je moet zorgen dat je dit volk in je café krijgt, vriendjes worden met de mensen die in de subsidiepotten graaien. En als je dat lukt wordt het Oranje Bierhuis nooit meer achter hekken, toiletwagens en plastic zeilen weggestopt.
De deur ging open en Jaap kwam binnen. Staat die pisbak hier al voor de opening van de Culturele Hoofdstad volgende week voor de deur, vroeg hij. Klaas zegt dat we Maxima daar kunnen zien poepen, zei Udo. En hij hield mijn glas nog maar even onder de kraan. IMG_5297[1]

SABIENTJE

 

 hondje Als ik alle culinaire decemberglossy’s door heb gebladerd, heb ik meestal wel weer genoeg van uitgebreide recepten, feestelijk gedekte tafels, tuthola’s met schortjes die iets gezelligs doen met gourmetten of fonduen en foto’s van serieus kijkende koks die in het begeleidend artikel adviseren alles vooral op lage temperatuur te garen. In december koop deze glossy’s ook nooit, maar kijk ze licht walgend door in de bladenwinkel. Zelf duw ik met de kerst meestal een kalkoen in de oven. Of eigenlijk twee, ook eentje voor Jan.

 

 

 

  Jan kom ik af en toe in de kroeg tegen en een paar jaar geleden is door toedoen van ettelijke glaasjes overeengekomen dat ik zijn kerstkalkoen  mag vullen en braden. Als tegenprestatie drinken we dan rond de Paasdagen een flesje berenburg leeg en vertelt hij me, als de bodem van deze fles in zicht is, hoe de kerstkalkoen was; te droog, niet gaar genoeg  te weinig vulling en één keer is het voorgekomen dat de kalkoen wel te eten was. Toch brengt hij ieder jaar een nieuwe kalkoen die ik braaf samen met mijn eigen gevogelte in de oven stop.

 

 

 

 Vorig jaar kwam Jan met rode ogen en hangende schouders mijn keuken binnen, de kalkoen in een plastic tasje.  Waar is de hond vroeg ik, want normaliter doet Jan geen stap zonder zijn volvette dwergpincher. Sabientje is dood, zei Jan en ik meende een snik in zijn stem te bespeuren. Ze heeft een hartaanval gehad vanmorgen. Ze ligt nu in een doosje achter in de auto want de vrouw zegt dat ik haar op een rustig plekje in het park moet begraven als het donker is. Ze speelde daar zo graag. Ik zag nu echt een traan langs zijn wang lopen. Maar ik kan het niet, ik kan dat arme beestje niet in die koude grond stoppen, snikte Jan nu echt. Zal ik het voor je doen, vroeg ik. Het scheen de oplossing te zijn. Jan snoot zijn neus nog een keer en haalde het doosje met het dooie hondje uit de auto. Toen nam hij, terwijl hij zich tegen mij verontschuldigde voor zijn tranen, afscheid van Sabientje en vertrok. Mij achterlatend met een dooie kalkoen en een dooie hond. Nu heb ik mijn leven lang nog maar van weinig dingen die ik heb gedaan spijt gehad, maar het volgende is niet goed te praten. Ik keek eens naar die geplukte kalkoen en de dode hond, haalde mijn eigen kalkoen er bij en het gehakt voor de vulling en kwam toen tot de slotsom dat ik wel erg weinig vulling had voor twee kalkoenen. Toen keek ik nog eens naar het dode Sabientje.

 

 

 

 Nu is het stropen van een hond niet wezenlijk anders dan van een haas of een konijn, dus enkele minuten later hing Sabientje met haar achterpootjes aan een haak, bloot aan de afzuigkap. De hoeveelheid vlees viel voor zo’n vet mormel wel wat tegen toen de botjes er uit waren, maar samen met een beetje gehakt was het juist genoeg om de kalkoen van Jan te vullen en kon ik de rest van het gehakt in mijn eigen exemplaar duwen. En behalve dat ik niet naar de slager hoefde voor meer gehakt, hoefde ik ook niet in het donker in het park illegaal een gat te graven om die dooie Sabientje in te stoppen.

 

 

 

 Tegen de paasdagen dronken Jan en ik traditioneel ons flesje berenburg. Je moet me toch nog eens de plek laten zien waar je Sabientje hebt begraven zei Jan. Dat komt nog wel eens, zei ik wat afwijzend.  Hoe was de kalkoen trouwens? Fantastisch zei Jan, deze was de beste ooit, vooral de vulling was goed Was dat ook kalkoen?. Kijk en toen had ik moeten liegen, maar alcohol en vooral berenburg maakt mensen eerlijk. Dat was Sabientje flapte ik er uit. Er viel een vol glas berenburg kapot op de grond. Jan zijn gezicht werd afwisselend rood en wit en even leek het alsof hij me wilde wurgen. Toen beende hij zonder te betalen het café uit.  Wat was dat, vroeg de barman die aankwam met een stoffer en blik om de scherven op te vegen. Een soort van Kerstverhaal, zei ik. Maar ik denk dat ik de kerstkalkoen van Jan dit jaar niet weer hoef te vullen. 

 

 

 

DE ZWAAIENDE KAT, DE DIKBUIKIGE BOEDDHA EN DE GOD MET DE SLURF

IMG_5126

 

 

Het komt een beetje door de yogalessen die ik volg. Niet dat ik daar door erg zweverig ben geworden, als nuchter Liwwadder moet daarvoor meer gebeuren dan een paar keer per week met je ogen dicht in lotushouding op een meditatiekussen te zitten. Maar toch. Er staat een Hindoestaanse god met een olifantenslurf en een rat aan zijn voeten op mijn bureau, er zwaait vanuit de vensterbank een Chinese kat vierentwintig uur per dag met zijn linker pootje geluk naar me toe en uit de buik van een dikbuikige Boeddha steekt vaak een wierookstokje. De yoga heeft er ook voor gezorgd dat ik iedere ochtend online een orakelkaart trek. En die vertelt me dan het antwoord op de vraag die ik aan me zelf stel: hoe ga ik mijn dag leven.
Vorige week vertelden de kaarten me op een ochtend dat ik voor een grote verandering stond en dat mijn naasten me daarin zouden steunen. De hele ochtend zat ik mijn hersenen te pijnigen wat die verandering in kon houden. Wat zo’n kaart vertelt is één ding, maar ik wil natuurlijk wel zelf de regie houden. Maar zoals altijd bij de orakelkaarten, komt de oplossing vanzelf. Mijn vrouw keek tijdens een gezamenlijk kopje koffie op van haar telefoon en zei #MeToo. Wat bedoel je, vroeg ik, terwijl ik een hap uit mijn gevulde koek nam. Nou van die berichtjes op Twitter over seksuele intimidatie en aanranding, zei ze. #MeToo. Hoe zo, heeft iemand jou seksueel geïntimideerd? Vertel me wie het geweest is, dan sla ik hem op zijn bek. Jij, zei ze. Maar jij bent mijn vrouw, zei ik en Harry de trouwambtenaar heeft ons verteld dat jij aan je echtelijke verplichtingen jegens je man moet voldoen. Dat is dus geen seksuele intimidatie als ik ’s nachts eens tegen je aankruip. Nee, zuchtte mijn vrouw, dat lukt ook niet binnen die tien minuten waar jij genoeg aan hebt. Moet je luisteren, ik heb net gelezen dat de gemiddelde vrijpartij in Nederland 11 minuten duurt. En in België is dat een minuutje langer, zei ik. Kunnen we niet naar België emigreren, vroeg mijn nog steeds zuchtende echtgenote? Maar dat is natuurlijk niet aan de orde. In België hebben ze geen Liwwadden.

Toch zette het me aan het denken, verandering met steun van je naaste, had de orakelkaart vanochtend belooft. Ik keek nog eens naar de kat met de zwaaiende arm, de god met de slurf en de rat en de dikbuikige boeddha met een wierookstokje in zijn navel. Andere seks, dat is de grote verandering. En mijn vrouw is dan de naaste die me er mee helpt, bedacht ik me ineens. Het moet wat langer duren dan tien minuten, maar ik moet er natuurlijk ook niet bekaf van worden. Tantraseks, was mijn volgende gedachte. Daar had ik een keer een paar filmpjes van op youtube gezien, toen ik Jordaanliedjes van Tante Leen opzocht maar het per ongeluk verkeerd intikte. In de filmpjes lieten ze zien hoe het moest, zulke Tantraseks. Je moest vooral geen haast hebben vertelden ze er in het Engels nog bij. Tantraseks kan wel een paar uur duren. Dit was net wat ik nodig had. De kaarten hadden het weer eens bij het rechte eind. Gelukkig had ik de filmpjes opgeslagen samen met die met liedjes van Tante Leen. Ik ging meteen de filmpjes nog een keertje bekijken.
Later die avond sjouwde ik de kat, de god en de boeddha naar de slaapkamer en plaatste 30 waxinelichtjes rond het echtelijke bed. Een dikke stompkaars op de nachtkastjes met de geur van vallende lotusblaadjes en een grandfoulard over het bed. Ik was klaar voor een paar uren seks.
Mijn vrouw wat minder. Wat ben jij van plan, zei ze toen ze in haar nachtpon over de waxinelichtjes heen in bed kroop. En wat stinkt hier zo. Dat zijn vallende lotusblaadjes, zei ik en trok wat aan haar nachtpon. Ik ga je lekker strelen en masseren met olie en dan moet jij dat met mij doen. Geen olie in bed, zei mijn vrouw, dat heb ik vanochtend net verschoond. Ze kroop onder het dekbed. Ik liet zonder dat ze het zag een straaltje olie in mijn handpalmen lopen en begon haar benen te masseren. Kevin Spacey is ook al aangeklaagd wegens seksuele intimidatie, zei mijn vrouw die op haar telefoon haar twitteraccount checkte. Ik ging wat hoger op strelen en mijn vrouw legde haar telefoon neer. Toen het klaar was, zei mijn vrouw: twaalf minuten, je gaat vooruit. Blaas jij de waxinelichtjes even uit? Toen ik in het donker het raam van de slaapkamer openzette om de geur van de vallende lotusblaadjes weg te krijgen, dacht ik, goddank, dan hoeven we tenminste niet naar België.

 

 

 

SLECHTS GEKLEED IN HOGE HAKKEN EN EEN GLAS RODE WIJN

Brandmelder

 

 

Het is een heerlijke en behaaglijke warmte, zei de man van de kachelwinkel waar mijn vrouw en ik op een trieste donderdagmiddag een houtkachel uitzochten. Ik had de aanschaf van zo’n kachel een paar jaar kunnen uitstellen, maar mijn vrouw is een doorzetter.

Ik had ooit, toen ze een keertje over de romantische gevoelens die de vlammen in zo’n kachel oproepen begon, een dvd’tje gekocht waardoor je anderhalf uur lang naar een haardvuur op de tv kon staren. Maar dat scheen niet het zelfde te zijn, volgens mijn vrouw. De man van de kachelwinkel legde ons alle ins en outs van het branden van een houtkachel uit en ik begreep er steeds minder van waarom iemand in vredesnaam een houtkachel wil aanschaffen als je toch met één slinger aan de knop van de thermostaat, de cv je hele huis behaaglijk warm maakt. Bovendien woont de familie Kasma op een bovenhuis en als enige man in huis ben ik dus de aangewezen persoon om met blokken hout de trap op te sjouwen.

Weet je, zei mijn vrouw, toen de kachel was geïnstalleerd, we hebben nog die leuke schapenvacht van de Ikea. Als de kinderen vanavond naar bed zijn, leggen we die voor de kachel, jij maakt een flesje rode wijn open, ik doe iets spannends aan en dan stoken we de kachel hoog op. Eigenlijk had ik plannen om even de stag in te gaan voor een biertje, maar zo vaak krijg ik mijn vrouw ook niet in iets spannends te zien en dus gebeurde het zoals zij het bedacht had. Om 10 uur stond de nieuwe kachel roodgloeiend, had ik de fles wijn ontkurkt en stond mijn vrouw voor me zoals ik haar het liefst zie; slechts gekleed in hoge hakken en een glas rode wijn. Het Ikea schapenvachtje lag stijf tegen de kachel

Het is wel wat warm hier in de kamer, zei ik toen ik, ongemakkelijk op het vachtje zittend, een slok van mijn wijn nam. Doe iets uit dan, zei mijn vrouw. En zoals altijd gehoorzaam ik haar als ze zoiets vraagt. Weet jij hoe je dit ding moet temperen, vroeg ik nog, maar mijn vrouw was, waarschijnlijk of door de aanblik van haar echtgenoot in onderbroek, of door de rode wijn niet meer aanspreekbaar. Misschien moet ik alle schuifjes dicht doen, bedacht ik me in eens. Tussen twee zoenen van mijn vrouw en een slok rode wijn lukte me dat zonder mijn vingers te verbranden. Het hielp niet echt merkte ik 10 minuten later terwijl het zweet me in mijn ogen prikte. De combinatie van hitte en een spannende echtgenote was klaarblijkelijk slecht voor mijn gezonde denkvermogen want ik trok zomaar ineens het deurtje van de kachel open in de hoop dat het vuur dan uit zou gaan. Er bleek door de dichte schuifjes niet eens zoveel vuur meer in de kachel te zijn, maar wel veel rook en vonken. De rook bereikte meteen de rookmelder aan het plafond, die verschrikkelijk begon te loeien en van de vonken kwamen er een paar op het Ikea schapenvachtje terecht dat onder onze billen weg begon te smelten omdat het van nylon kunststof gemaakt was. Zet dat ding uit, schreeuwde mijn vrouw, straks zijn de kinderen wakker. Maar dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan. Ten eerste kon ik er niet bij zonder een trapje en ten tweede zijn de brandmelders bij ons op de netstroom aangesloten zodat je niet, wat iedereen doet die een brandmelder in huis heeft, de batterij er uit kan halen. Een paar minuten later had ik hoestend op een trapje het knopje gevonden om de melder uit te zetten. Mijn vrouw had inmiddels het kacheldeurtje weer dicht gedaan en de buitendeuren open zodat de rook de kamer uittrok.

Terwijl we op het dakterras naar frisse lucht stonden te happen kwam het hoofd van de achterbuurvrouw over de schutting. Wat een herrie daar bij jullie! Ik liep naar de schutting om haar te vertellen dat mijn vrouw en ik een romantische avond hadden maar dat het zo heet geworden was dat het brandalarm was afgegaan. En dat met je onderbroek nog aan, vroeg ze ongelovig. Ik was vergeten dat ik alleen mijn onderbroek maar aan had. Ik ga bij de kinderen kijken, riep mijn vrouw vanuit de openstaande deur, gooi jij het vachtje weg? Tijdens het laatste rondje met de hond propte ik de resten van het schapenvachtje op de Nieuwestad in een vuilnisbak. Toen ik daarna de slaapkamer binnenkwam lag mijn vrouw al te slapen met een hele grote pyjama aan.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

HARDLOPEN

IMG_5051

De mevrouw van het VNN schrok bijna net zo erg als de dokter die mij naar haar toe had gestuurd toen ik vertelde dat ik al 40 jaar lang iedere dag een fles wijn drink.

Mijnheer Kasma, zei ze, dat is veel te veel, dan drinkt u 56 glazen per week. Nu kan ik heel goed rekenen en kwam eigenlijk niet verder dan 35, misschien 40 als ik een beetje zuinig schenk. U was rijk geworden als u in de horeca had gewerkt, zei ik. Maar ze had niets met horeca en had na het glaasje appelsap op haar zeventiende tijdens het dorpsfeest van Tytsjerk ook geen horecagelegenheid meer bezocht. Als u nog gezond ouder wilt worden moet u stoppen met de wijn, zei ze nog steeds een beetje overstuur. Maar van bier moet ik zo vaak pissen en van sterke drank wordt ik vervelend, zei ik lichtelijk protesterend. Maar ze bedoelde dat ik helemaal met alcohol moest stoppen, wilde ik nog een beetje gelukkig oud worden. Minimaal een half jaar. Dat leek me een beetje drastisch, maar een weekje kon ik het altijd proberen.

Ga hardlopen, zei de VNNmevrouw, daar krijg je op een gegeven moment het zelfde gevoel van als van alcohol, maar zonder de negatieve gevolgen. Het leek me een redelijk omslachtige manier, maar alla, soms moet je eens iets nieuws proberen. Toen mijn vrouw de volgende dag uitgelachen was nadat ze me in mijn nieuwe hardloop outfit had gezien, je kunt blijkbaar niet in spijkerbroek en westernlaarzen hardlopen, vertrok ik vanaf het Herenwaltje in een sukkeldrafje richting Eewal. De rokers die buiten bij het Oranje Bierhuis stonden gingen spontaan voor me klappen en op het terras van de Toeter vielen de gesprekken stil toen ik in sukkeldraf voorbij kwam. Je moet het langzaam opbouwen, dacht ik redelijk buiten adem, toen de Strohoed in zicht kwam. Op dat moment struikelde ik over een scheefliggende stoeptegel. Nu gebeurt dat wel eens vaker, maar nooit als ik naar een kroeg toe loop. Gelukkig zag iemand bij de Strohoed het gebeuren en hielp me weer overeind. Ik kreeg een biertje voor de schrik en een doekje tegen het bloeden van mijn neus, wenkbrauw en knie van de barman. Eigenlijk drink ik niet meer, zei ik en gaf het doekje terug aan de man die me overeind geholpen had. De barman had mijn lege bierglas al weer onder de tap. Je moet niet zo hard lopen zei hij, dat is niet gezond. Van sporten wordt je sowieso niet gezonder. Nou, zei ik, jij weet dat, ik weet het ook en hier in de kroeg zijn vast nog wel een paar mensen die dat weten, maar alle andere mensen vinden dat je moet bewegen, gezond eten, niet roken, niet drinken en alleen neuken als je je voort wil planten. Van dat laatste krijg je overbevolking, zei de barman. Want neuken doen ze toch. Dat moeten we niet hebben. Ik denk dat die overbevolking wel mee gaat vallen, zei ik, want al die ouderen die niet meer aan het werk komen of hoeven, gaan onder druk van de huidige gezondheidswaanzin die er heerst naar de sportschool. Of ze gaan hardlopen, zoals ik, of zoals sommige malloten, iedere dag zwemmen of 100 kilometer fietsen. Dat is slecht voor het hart en dus vallen ze bij bosjes dood neer. 10 jaar te vroeg. Alleen omdat de maatschappij wil dat je gezond oud bent. Nou oud wordt je niet als je sport. Ze zeggen wel dat je minder snel dement wordt als je beweegt, zei de barman. Ja, ook zo’n oplichterij om ouderen snel de pijp uit te krijgen. Een goed sociaal leven, regelmatig een goed gesprek met mensen, bijvoorbeeld in het café, daar kun je misschien dementie mee voorkomen. Daar nemen we nog eentje op, zei de barman. Dan ga ik nog even bewegen, als dat wil met mijn dikke knie, ik moet altijd snel pissen van bier, en ik strompelde richting wc.
Je zult wel bekaf zijn van dat geren, zei mijn vrouw toen ik naar huis kwam en haar mijn gehavende gezicht en knie liet zien. Het is levensgevaarlijk ook nog, zei ik. Als ik niet uitkijk ga ik gezond dood omdat ik mijn nek breek van al dat sporten. Vaag zag ik een hoopvolle blik in de ogen van mijn vrouw. Ga je morgen weer, vroeg ze. Nog één keertje dan maar ik neem weer dezelfde route.