MANNEN WEG ACHTER DE GERANIUMS

geranium-10-in-premNu ik niet meer werk en het reilen en zeilen van het huishouden op me genomen heb, merk ik ook de discriminatie waar huismannen tegenaanlopen. De schampere lachjes van mannen met een betaalde baan en vooral van werkende echtgenotes. Daarom heb ik de stichting ‘Mannen weg achter de Geraniums’ opgericht, met als doel deze discriminatie uit te bannen. Ik wil lotgenoten oproepen samen met mij de strijd aan te gaan.

De strijd die wij huismannen gaan strijden om aan het juk van onze werkende vrouwen te ontsnappen.

Wij willen niet langer door hen gekoeioneerd worden. Altijd als eerste opstaan om ontbijtbordjes en lunchtrommeltjes te vullen en te zorgen dat de kinderen op tijd op school zijn en de vrouw in de auto, zodat ze voor de files uit naar haar werk kan. Ik kan je verzekeren dat dat niet echt leuk is. Zelfs in het weekend moet je als huisman als eerste opstaan om croissantjes te bakken en koffie te zetten, want de vrouw des huizes is doodop van haar vermoeiende baan. Ja, ja, doodop van dat kontgedraai op torenhoge naaldhakken in een te nauw rokje voor haar baas! Als ze thuiskomt is het eerste wat ze doet haar schoenen uit schoppen en languit op de bank gaan liggen en wordt er van een huisman verwacht dat die met een drankje aan kom zetten en haar nek masseert. De kinderen zijn dan al een paar uurtjes naar bed, dus daar hoeft ze niet meer naar toe. Die zakelijke etentjes in dure restaurants zijn zo verschrikkelijk saai, wordt vanaf de bank gezucht terwijl de huissloof extra ijsklontjes voor haar maltwhisky uit de keuken haalt.

En hoe was jou dag, klinkt het van de bank, maar als je haar dan als liefhebbende echtgenoot wilt antwoorden hoeveel manden was er weggewerkt zijn, hoeveel afwas er was, dat de kinderen eerder uit school kwamen en dat de ettertjes daarom mee moesten naar de supermarkt, heeft zij het al weer over de interessante mensen die ze op haar werk is tegen gekomen. Maar vanaf nu is dat afgelopen!. Wij huismannen gaan tegengas geven. Misschien ontmoet ik in mijn bestaan als huisman dan niet zulke leuke mensen als zij op haar werk, maar als ik wil vertellen hoe mijn dag was, dan heeft ze maar te luisteren.

Op het schoolplein heb ik al vaders die in dezelfde situatie verkeren aangesproken om zich bij de stichting ‘Mannen weg achter de Geraniums’ aan te sluiten en de situatie van ons huismannen op een voor ons acceptabel niveau te brengen. Voortaan zullen onze vrouwen na het werk zelf hun drankjes moeten inschenken. Er wordt door ons geen maaltijd in de magnetron geschoven omdat vrouwlief niet op tijd voor het eten was door een uitgelopen vergadering. Deze zelfde vergaderingen zijn ook geen reden voor ons meer om niet of veel later naar de kroeg te gaan. Bovendien moet het huishoudgeld omhoog want zo’n kroeg kost toch nog wel wat geld en dat mag natuurlijk niet ten koste gaan van de kids. Hoofdpijn, vermoeidheid en chagrijnigheid mag voortaan ook geen reden zijn om ons huismannen seks te weigeren op de avonden dat we niet in de kroeg zitten. En mocht het ’s avonds om wat voor reden dan ook niet lukken, dan zet mevrouw de wekker maar een half uurtje vroeger en zodat het bed ’s ochtends voor kantoortijd even flink kan schudden. ’s Ochtends lukt het bij ons mannen, zeker als je zoals ik wat op leeftijd bent, meestal beter dan ’s avonds. Bovendien is meer seks ook goed voor de lijn las ik in de Margriet die ik van de buurvrouw geleend heb en kan de sportschool wel afgezegd worden. Als ze iets met sport wil doen dan gaat ze maar in mijn plaats op zaterdagochtend met de oudste naar het voetbalveld om hem aan te moedigen. Uiteraard kan ze ook gewoon op de fiets naar haar werk om slank voor haar baas te blijven. Dan kan ik de kinderen mooi met die lease-bak van haar uit school halen. Let maar eens op de komende tijd. Als je ergens een wat verschrikte en een beetje angstig kijkende vrouw ziet, dan is ze zo goed als zeker getrouwd met een huisman die is aangesloten bij de stichting ‘Mannen Weg achter de Geraniums’.

 

Advertenties

VRAAG EN ANTWOORD

th politie

 

-Mijnheer agent mag ik u iets vragen?
Goedemiddag, ja zeker, vraagt u maar.
-Is het waar dat u met een politieauto overal mag parkeren?
Ja hoor, wij mogen de auto in principe overal neer zetten.
-En wordt dan nooit bekeurd door uw collega’s van de parkeerbeheer of van de motorbrigade?
Nou nee, die zien dat het een politieauto is natuurlijk en als er niemand in zit dan betekent dat wij ergens aan het werk zijn.
-Bent u nu ook aan het werk?
Ja zeker.
-Werken ze bij de politie altijd met een boeket bloemen en een fles wijn in de hand?
Mijnheer we moeten naar een receptie op het stadhuis en daarom hebben we de auto hier geparkeerd.
-Naar recepties gaan is ook werk bij de politie?
Mijnheer daar laat ik me niet over uit, wat wilt u eigenlijk van mij.
-Nou, eigenlijk zijn deze parkeerplaatsen voor vergunninghouders
Ja in principe parkeren we de auto zoveel mogelijk in een parkeervak
-Maar wij betalen nogal wat geld voor zo’n parkeerplek terwijl we niet eens verzekerd zijn van een plek omdat Parkeerbeheer veel meer vergunningen uitgeeft dan dat er beschikbare parkeerplekken zijn. Bovendien zijn er ook altijd nog mensen die hun auto neerzetten omdat ze in de coffeeshop zitten of snel een boodschap gaan halen.
Ja parkeren in de binnenstad is altijd lastig.
-Maar als mijn vrouw zo terugkomt met van de groothandel met de spullen die we vanavond in ons bedrijf hier nodig hebben, kan ze nergens staan, ook mee omdat uw auto er staat.
Dat is heel vervelend voor uw vrouw, maar daar kunnen wij niets aan doen.
-Het is vooral heel vervelend voor mij, want nu moet ik een heel eind met al die zware kratten sjouwen. Bovendien, waar laat ze de auto daarna?
Mijnheer ik moet nu naar de receptie
-Maar mijnheer agent, ik heb nog een vraagje. Als politiemensen overal mogen staan, waarom zet u dan nu niet uw auto voor het Stadhuis? Dan hoeft u voor uw werk niet 20 meter te lopen met een fles wijn en een bos bloemen en dan kan mijn vrouw hier zo meteen gewoon parkeren en hoef ik niet zo ver te sjouwen me zware kratten.
Voor klachten moet u op het bureau zijn mijnheer en nu……..
_Ik heb geen klacht, ik probeer alleen de beweegreden te snappen waarom een politieauto een schaarse vergunninghoudersplek in de binnenstad inneemt zodat een binnenstadsondernemer zijn spulletjes niet in de buurt kan uitladen. Ik snap best dat wanneer ik een melding maak van overlast hier door vervelende coffeeshopjongetjes jullie anderhalf uur later komen aanscheuren en dan op een lege plek gaan staan. Maar een receptie is toch niet zo dringend. Bovendien wist u wel dat er op vijf minuten lopen vanaf deze plek twee fantastische mooie parkeergarages zijn? En die zijn zo ruim opgezet dat er ook wel politieauto’s in passen.
Mijnheer ik ga nu naar het Stadhuis.
_Och mijnheer agent, zou u nog even iets voor me willen doen en het bureau bellen dat het witte busje op het Raadhuisplein van mijn vrouw is, dat er geen parkeerplek of vergunninghoudersplek vrij is, maar dat het meteen zal worden verplaatst zodra u van de receptie terug bent. En dat uw collega’s dus geen bekeuring achter de ruitenwisser moeten stoppen.
Mijnheer op dit soort verzoeken mogen wij niet ingaan.
-Maar zou u het voor me willen doen als het wel mocht?
Ik moet nu naar de receptie.
-Ik zou het toch wel fijn vinden als u toch even voor me zou kunnen bellen. U weet het misschien niet, maar ik wel uit meerdere ervaringen. Zo’n bekeuring is toch maar weer een hoop euro’s en als kleine middenstander moet ik daar hard voor sappelen.. Mijnheer agent loop u nou niet weg!
Mijnheer ik heb geen zin om langer naar uw praatjes te luisteren, ik moet nu…
-Ja, dat weet ik, u moet voor uw werk naar een receptie, ik hoop dat het feestvarken blij is met de wijn en de bloemen. Is het een persoonlijk geschenk of is het uit de algemene middelen betaald?
Mijnheer ik groet u.
-Ja tot ziens en een fijne receptie gewenst. Oh kijk, daar komt mijn vrouw ook net aangereden. Nou dan zal ik maar beginnen te sjouwen. Kunt u echt dat telefoontje niet even doen?

ZWANGERE VROUWEN, HUN VRIENDINNEN EN IK

kinderwagenIk heb geen hekel aan vrouwen, integendeel. Af en toe hoor ik wel eens dat ik veel te gek op vrouwen ben. Tenminste, dat zegt mijn vrouw als er een van mijn vriendinnen aan de telefoon hangt. Rustig, lieverd, zeg ik dan, er is er maar een zo als jij. En dat stelt haar dan weer gerust. Nee ik zou me zonder vrouwen geen raad weten. Alleen aan de vriendinnen van zwangere vrouwen heb ik een pleurishekel.
Toen mijn vrouw de laatste keer zwanger was heb ik structureel al haar vriendinnen verboden haar op te zoeken. Soms was er eentje die het wel lukte, bijvoorbeeld omdat ik even om een boodschapje was, maar die gaf ik dan, als ik thuis kwam, de keus om of door mij door het raam van één hoog naar beneden gedonderd te worden, of vrijwillig binnen 3 seconden door de voordeur te vertrekken. Ik zal uitleggen waarom.
Vriendinnen van zwangere vrouwen komen altijd met goede raad. Zelfs die vriendinnen die nog nooit zwanger zijn geweest en waarvan sommigen het ook nooit zullen worden tenzij ze een stiekem bezoekje aan het gorillahok in de dierentuin gaan brengen, weten precies wat goed voor een zwangere vrouw is. En dat goede bestaat vooral uit het ontberen van dingen die het leven aangenaam maken. Geen glaasje wijn, geen Franse kaas, geen rauwe vis, geen rood vlees, geen kip, geen suiker, geen harde muziek, geen katten in de buurt en zeker geen seks na de zesde maand. Terwijl wij mannen vinden dat juist al deze dingen tot onze eerste levensbehoeftes behoren. Voor een man is er immers geen bal aan als hij niet een glaasje wijn samen met zijn zwangere vrouw kan drinken. Een man eet niet in zijn eentje een Frans kaasje of een lekkere rauwe biefstuk. Dat wil hij doen met de vrouw die voor zijn nageslacht zorgt. Maar zwangere vrouwen zijn vaak een beetje labiel en geloven alles wat die bitches, die zich vriendinnen noemen zeggen. Het is heel slecht voor de baby zeggen ze dan. En dat illustreren ze met de meest gruwelijke voorbeelden uit hun kennissen-, vrienden- of familiekring. En als man moet ja dan weer een paar dagen lullen als Brugman om je vrouw of vriendin weer zover te krijgen dat ze weer gezellig doet.
En als het kind dan eindelijk geboren is, gaan diezelfde vriendinnen weer goede raad geven. Dan moet het kind zo snel mogelijk aan de fles, want van borstvoeding krijg je hangtieten, dan wordt de jonge moeder voor gek verklaart als de staafmixer in een portie vers gekookte groenten zet om een babyhapje te maken; mens waarom al die moeite, koop toch gewoon potjes. Dat die vol E-nummers en andere viezigheid zitten, dondert niet. En als het kind de eerste twee jaar overleefd heeft, wordt het volgepropt met de drie P’s, Pasta Pizza en Patat. Dan hoeft het geen groente te eten die het niet lust, maar krijgen het een Happy Meal van McDondalds of knakworstjes uit blik. Want de vriendinnen zeiden dat ze dat zelf ook af en toe doen. En hun kinderen zijn toch ook groot geworden. Over dat die kinderen door alle viezigheid waarmee ze groot geworden zijn, op hun achtste al tietjes en zwembandjes hebben, hoor je de vriendinnen niet. Waar je ze wel over hoort is dat ze zich zo veel ontzegd hebben toen ze zwanger waren en dat ze hun kinderen daardoor gezond op de wereld hebben gezet.

Vrouwen, ik vind ze geweldig, zwangere vrouwen ook. Als ze maar geen vriendinnen hebben.
 

 

 

 

 

ADAM, EVA EN DE GÊNANTE LIJVEN

 

Nadat ik was afgewezen als deelnemer voor het televisieprogramma Adam zoekt Eva, liep ik een beetje met mijn ziel onder de arm door de stad. Ga maar even een eindje om, had mijn vrouw gezegd toen ik haar vertelde over het teleurstellende telefoontje van de secretaresse van de programmamaker.
Ik had er erg veel zin in gehad; een paar weken in mijn blootje op een tropisch strand met een mediageile blote mevrouw die ik dan zou moeten versieren. Dat was net iets voor me geweest. Versieren is immers mijn tweede natuur. Mijn vrouw had het ook nog aangemoedigd. Je bent hartstikke bruin van de zonnebank, zei ze, en als je je buik, je kalende kruin en je ietwat verschrompelde jongeheer negeert, ben je volgens mij de ideale kandidaat voor dit programma. Maar ze had het mis dus. Ze wilden me niet, ik was te oud. Ze hadden ook de foto’s, die mijn vrouw van me had genomen toen we deze zomer een dagje naar het naaktstrand waren, teruggestuurd. Vind jij dat nou ook, had ik mijn vrouw gevraagd, dat ik te oud ben om op televisie te komen. Nee hoor lieverd, bij Omrop Fryslân hebben ze heel veel oude mannetjes die andere oude en soms mallotige mannetjes interviewen. Misschien kun je daar die foto’s heen sturen. Kijk jij naar de Omrop, was mijn reactie, maar dat was al jaren geleden voor het laatst gebeurd, begreep ik toen. Zelf kijk ik wel eens, als ik aan het zappen ben, maar over hoe mijn blootfoto’s mij aan deelname aan een programma van Omrop Fryslân zouden kunnen helpen, had ik zo een twee drie geen idee. Bovendien zie ik niet veel mallotige oude mannetjes meer bij de Omrop. Die hebben ze waarschijnlijk allemaal al gehad.

Misschien is dat televisiegedoe helemaal geen goed idee, bedacht ik me, toen ik na mijn wandeling neerstreek op het terras van Fire Café. Het zou beter voor me zijn als ik ophield met dat carrière najagen. Misschien moet ik gewoon tevreden zijn met mijn leventje. Ik hoef niet te werken, eten en vooral drinken is er altijd genoeg en mijn vrouw, die bij ons de kostwinner is, zorgt royaal voor mijn zakgeld. Zeker als ze weer eens met de jongen die voor haar werkt ergens in een hotel zit voor de maandelijkse teambuilding. Eigenlijk was het nergens voor nodig dat ik op televisie zou komen en beroemd worden. Iedereen kent me immers al. Zeker in de cafés en op de terrassen in de stad.

Toch liet dat televisiegedoe me niet los en na veel bier heb ik ook veel ideeën. En ineens wist ik het. ‘Gênante Lijven’, dacht ik. Dat is een programma waar ik prima aan mee zou kunnen doen. Ik rekende af want ik wilde het magistrale idee meteen aan mijn vrouw vertellen. En als ik daar te lang mee wacht ben ik zo’n idee tegenwoordig zo weer vergeten. Toch moest ik mijn verhaal even uitstellen omdat er op de tafel een briefje lag dat ze een nachtje weg was voor een onverwachte tussenteambuilding met haar werknemer. Maar dit idee, beroemd worden met het programma Gênante Lijven, heb ik op geschreven. Voor het geval dat.

IMG_4972

TWIJFEL EN EEN LULLIG LEVENTJE

Heb ik nou een lullig leventje of ben ik een tevreden mens? Ieder jaar als de zomervakanties voorbij zijn vraag ik me dat af. Dan begint de twijfel toe te slaan. Kabbelt mijn leven alleen maar een beetje voort tot ik dood ben. Haal ik er niet uit, wat een weldenkend mens er uit hoort te halen?

Ik heb nog nooit gesnorkeld in de zee bij Curaçao, zoals mijn buren deze zomervakantie gedaan hebben. Mede omdat ik nooit heb leren zwemmen. Wat dan weer het gevolg is van een sadistische badmeester tijdens het schoolzwemmen vroeger. Een rondreis door Nieuw-Zeeland is er ook nog nooit van gekomen, zoals mijn vrienden Mees en Sarah hebben gedaan met de kids. Het is maar een dagje vliegen, vertelden ze me toen ik ze vorige week tegenkwam en dan staat er een super-de-luxe camper voor je klaar. Kennissen van Mees en Sarah waren deze vakantie naar Thailand geweest. Die hadden daar gefietst en als grap ook nog een ritje op een olifant gemaakt. Misschien gingen ze dat een volgende vakantie ook doen. Ze hadden op Instagram de foto’s gezien; kicken om op zo’n groot beest te zitten.

Mijn vrouw liet me foto’s zien van een villa met zwembad in Toscane, waar een vriendin van haar de vakantie met het gezin had doorgebracht. Zullen we dat volgend jaar ook gaan doen, vroeg ze. Gelukkig duurt volgend jaar nog een hele tijd, dacht ik en zei niet al te enthousiast: ja leuk. Maar ik wil helemaal niet weg. Ik wil gewoon thuisblijven. Bij mijn katten, mijn boeken en mijn televisie. Vorig jaar ben ik per ongeluk een dag naar de Efteling geweest en daarna heb ik me door alle opwinding 2 weken opgesloten in een donkere kamer. Maar je wilt toch ook wel eens wat anders, vragen ze me soms. Even er uit, een andere omgeving, een andere cultuur. Leid ik nu een lullig leventje dat zonder rimpels voorbijglijdt of ben ik een tevreden mens.

Nou nee! Eigenlijk niet. Voor mij is het aaien van de poezen, tijd hebben om een boek te lezen, 10 afleveringen van een Netflixserie achter elkaar uitzien wel vakantie genoeg. Gewoon thuis. Maar zoals ik al zei, soms twijfel ik wel eens zo in september na alle vakantieverhalen van anderen.IMG_4936

KNOFLOOK EN ZEURENDE VROUWEN

IMG_4927Vrouwen zeuren. Dat weet iedereen en zeker elke man. De leeftijd maakt ook niet uit, ik heb ze ouder gehad en jonger, op een gegeven moment, als de eerste verliefdheden over zijn, beginnen ze aan je te zuigen en te zeuren. De wereld zou een stuk probleemlozer zijn als de bevolking uit louter mannen bestond.

Maar het oog wil ook wat en dan is de aanblik, ondanks dat je weet dat ze verschrikkelijke zeuren, van een groepje vrouwen toch aantrekkelijker dan die van een meute mannen. Bovendien heeft een wereld met alleen mannen uiteraard ook wat praktische bezwaren. Er zijn een aantal zaken waar je toch beslist een vrouw voor nodig hebt.

Nu kun je dat oplossen door af en toe een rondje Weaze te doen, maar dat heeft onze burgemeester liever niet. En zo´n man kun je niet met een probleem opzadelen omdat je vrouw zeurt. Nee, in de praktijk zul je je behoeftes gewoon in huis moeten houden, zelfs als je weet dat je daar zeker weten gezeur over krijgt. Je kunt het namelijk nooit goed doen. Alleen aan je eigen behoefte denken is de snelste manier maar dat merken vrouwen meteen. Dus haal je alles uit de kast. Teder, ruig, romantisch, langzaam snel; maar wat je ook doet, je doet het sowieso op het verkeerde moment. En of dat nog niet genoeg is, gaat, in mijn geval dan, ook nog de leeftijd meespelen. Mijn vrouw en ik missen steeds vaker de synchronisatie. En dat ligt aan mij, heb ik van mijn vrouw gehoord. Je kunt daar natuurlijk wel een pilletje voor kopen, maar ik heb mijn leven lang nog geen aspirientje geslikt, dus ga ik ook hiervoor geen pil slikken.

Gelukkig staat er in mijn boekenkast het boek ´The truth about food`, met als onder titel ´eerlijk over eten´. Toen ik het kocht dacht ik nog, dit boek zouden meer koks moeten kopen. Misschien ga ik dan ook weer eens uit eten. Maar dat is weer een ander onderwerp. In het boek is een hoofdstuk opgenomen over natuurlijke oplossingen voor de problemen die mannen als ik zo kunnen hebben. In eerste instantie leek het ook nog wel een lekkere oplossing. Aardbeien, perziken, frambozen, asperges en spinazie, alleen zat ik wel in het verkeerde hoofdstuk te lezen. Een dieet van deze producten zorgt voor sterker sperma en dat heb ik sinds mijn laatste bezoek aan het MCL niet meer nodig. Voor mijn probleem is de oplossing knoflook. Knoflook bevat stoffen die bepaalde onderdelen van je lijf doen opzwellen. En verdomd, het werkt. De aanbevolen hoeveelheid is drie rauwe tenen per dag, maar enthousiast als ik ben, heb ik de eerst weken een hele bol opgegeten. Mij kan niks meer gebeuren, dacht ik nog. Alleen had ik geen rekening gehouden met de vrouwelijk eigenschap zeuren. Mijn vrouw viel flauw van mijn adem, zei ze toen ik voor de eerste keer sinds tijden weer eens liep te pronken. Dus lag ik even later klaarwakker op de logeerkamer het hoofdstuk knoflook nog eens na te lezen. Voor de lucht is niet echt een oplossing. Alleen als je partner ook knoflook gegeten heeft, is het probleem opgelost. Maar ik heb de handdoek in de ring gegooid. Het wordt toch weer te snel, te langzaam, niet teder genoeg of juist te. Kortom het gezeur hou je, wat je ook doet als man.

 

 

GOLFJES EN ALLERGIEËN

vuistIk ben een agressieveling, een bruut. Dat wordt me tenminste regelmatig verteld. Zelf zie ik dat wat anders, maar ik geef toe dat ik zo nu en dan best wel eens gewelddadig zou willen zijn. Daar maak ik me soms wel wat zorgen om. Dat ik een hekel wil hebben aan iedereen die anders is. En dan natuurlijk ook gewoon mensen in elkaar tremmen omdat ze niet zo zijn en denken als ik. Er hoeft geen andere reden voor te zijn; gewoon rammen!

Mijn ouders hebben me groot gebracht met het pacifistische gedachtegoed als basis voor mijn opvoeding en daar heb ik ook altijd naar geleefd. Maar ik voel dat het de laatste jaren verandert. Dat ik vaker de neiging heb mijn vuisten te ballen en iemand zijn kop even te verbouwen. Eerst dacht ik nog dat het door de ‘midlife crisis’ kwam, maar dat kan haast niet, daar heb ik alles aan gedaan wat er aan gedaan kan worden. Voor mijn vijftigste heb ik een nieuwe vrouw genomen en een Harley Davidson gekocht. Bovendien is dat ook al weer tien jaar geleden, daar ben ik wel overheen gegroeid. Het moet iets anders zijn. Toen heb ik, om mijn agressie kwijt te raken, een paar introductie bokslessen bij een sportschool gedaan. Niet dat het hielp. De trainer vond me een watje en zei dat ik wat kwaaier moest worden en harder op die zak meppen. Maar het zat er niet in. Ik kon onmogelijk kwader op die zak worden, de bokszak bedoel ik, niet de trainer. Daarna heb ik een poosje bij een psycholoog op de bank gelegen. Alles moest ik hem vertellen, over mijn eerste jeugdherinneringen, over mijn verhouding met mijn ouders, met mijn vrouw en hoe ons seksleven er uit ziet. Vooral in het laatste onderwerp was hij geïnteresseerd. Hij wilde weten of er zweepjes en handboeien aan te pas kwamen. Hierin moest ik hem teleurstellen en hij is er, nadat ik hem verteld had dat mijn vrouw een voorkeur heeft voor de missionarishouding, onder de dekens en in een donkere slaapkamer, ook niet meer op teruggekomen. Ik heb nog wat in de alternatieve sector gerommeld om van mijn kwade driften af te komen. De laatste was een mevrouw die het via mijn drukpunten wel even zou oplossen. Toevallig zaten al die punten waar ze op wilde drukken precies op de plekken waarvan mijn vrouw niet wil dat er iemand anders dan zij zelf er op drukt. Ik heb het haar dan ook maar niet verteld.

Maar wat is er dan met me aan de hand? Ik wil van het gevoel af dat ik een gewelddadig persoon ben, die regelmatig ongenuanceerd met zijn vuisten klaar staat. Toen ik het Handboek voor de Psychologie voor beginners er op na sloeg las ik dat violente gevoelens ook het gevolg vaneen allergische reactie kunnen zijn. Hoewel allergieën meestal voorkomen bij mensen van rond de dertig en van het vrouwelijke geslacht. Maar die worden niet gewelddadig, die gaan glutenvrij eten.

Het kan natuurlijk dat ik die allergie heb ontwikkeld waardoor ik bijvoorbeeld een schijthekel heb gekregen aan klootzakjes die met hun autootjes en scooters door mijn straat scheuren op weg naar de koffieshop en die, als ik er hun op aanspreek, mij meteen een racist noemen en mijn vrouw een varken. Waardoor mijn handen dan weer jeuken om ze niet met hun rotkoppen door de voorruit van hun eigen Golfje te duwen. Waarschijnlijk verklaart deze allergie ook mijn verhoogde koffieconsumptie, te hoge bloeddruk en opgezwollen aderen in mijn nek als ik iemand van Meldpunt Overlast aan de telefoon heb die me verteld dat ze niet meer mogelijkheden hebben om iets aan de overlast die ik meld te doen, dan dat ze doen. En dat de burgemeester heeft gezegd dat de koffieshops in onze stad er voor moeten zorgen dat de hele regio kan blowen. Dat ik de scheurende scootertjes en de gassende Golfjes maar voor lief moet nemen. Of verhuizen. Mijn allergie heeft er ook voor gezorgd dat mijn vrouw me iedere dag wel een keer waarschuwt dat ik niet de antieke ramen van het Stadhuis mag inslaan als ik de hond uitlaat. Iets dat ik heel graag wil, omdat daar de heren en dames zitten die er voor gezorgd hebben dat mijn dochters als ze de voordeur uitkomen nooit verder dan 100 meter van een koffieshop met bijbehorende overlast verwijderd zijn.

Maar mocht het ooit gebeuren dat ik in een allergische reactie zo’n blowende en pillenslikkende klootzak door de voorruit van zijn eigen Golfje smijt en dat ik een keertje zo hard in de telefoon schreeuw dat de mijnheer van het Meldpunt er een blijvende gehoorbeschadiging aan overhoudt en dat er toch af en toe een raam van ons mooie Stadhuis ingegooid wordt, dan kan ik er niets aan doen. Ik ben zo nu en dan gewelddadig en dat komt door mijn allergie. Ze kunnen me deze dingen niet kwalijk nemen, ik ben gewoon een beetje ziek.

OUDER WORDEN, MAAR NIET OUDER DAN VEERTIG

th1966DY5F

Ik wordt ouder en dat merk ik aan mijn vrienden. Ze ondergaan staaroperaties, moeten de hele dag door pissen en houden er maar niet over op dat ze tot 67 jaar door moeten werken.

Maar met mij gaat het nog goed. Zeker nu ik regelmatig op de site van Men’s Health kijk. Die internetsite staat vol tips aan dertigers en veertigers om in godsnaam toch maar niet te verouderen. Nu ben ik al een stuk ouder dan veertig, maar wat goed voor hen is zal ook best goed voor mij zijn. Dus zuip ik nu op hun advies al maandenlang iedere dag 2 liter koffie, neuk ik 3 keer per dag en eet ik me wezenloos aan gekookte tomaten. Alles om prostaatklachten te voorkomen. Eigenlijk moet ik ook nog regelmatig wat visolie drinken, maar sinds ik een gebroken arm heb gehad omdat mijn vader die te hard vasthield terwijl mijn moeder levertraan bij me naar binnen goot, weiger ik dat. Dan nog liever een lekluier.

Dat drie keer per dag seksen is overigens geen sinecure, maar ook daar weten de experts van Men’s Health wel wat op. Mijn vrouw heb ik het boek ‘vijftig tinten grijs’ laten lezen. Vrijwillig. Daar werd het al een stuk spannender van al vind ik zo’n latex onderbroekje nou niet bepaald geriefelijk zitten. De eerst keer dat ik hem droeg, dacht ik, ik houd hem de hele dag wel aan, maar al na een uurtje liep het zweet me in mijn laarzen. Dus trek ik nu maar drie keer per dag aan en uit. En mijn vrouw doet drie keer per dag wat ik zeg. Dat is wel eens anders geweest.

Ook is mijn buikvet verdwenen door al die bewegingen op en neer. Veel van mijn vrienden moeten hun veters al laten strikken omdat ze er zelf niet meer bij kunnen. Af en toe zeg ik wel eens tegen ze dat ze ook eens op de site van Men’s Health moeten kijken, maar volgens mij zitten ze liever op de bank met een biertje naar een programma van Omroep Max te kijken.

Nu is niet alles geweldig bij de mannen internetsite M H. Voor mijn gezondheid moet ik ook nog veel groene thee drinken en dat gaat er natuurlijk na al die liters koffie per dag niet meer in. Dus dat sla ik over. De fitness workouts sla ik sowieso over, sinds ik Arie Boomsma daarmee bezig zag. Ik denk dat Arie wegbezuinigd is, maar ook als ik de capriolen van de getatoeëerde sixpackers in die filmpjes van nu zie, weet ik dat zoiets nooit goed voor mij kan zijn.

De laatste keer dat ik ip de site keek werd er verteld dat ik naar muziek moet luisteren. Klassieke muziek helpt je te concentreren, van rap wordt je creatief en van snelle muziek ga je sneller werken. Ook vertelden ze dat je van kippenvelmuziek betere seks krijgt. Nu daar had ik nog een paar oude cd’ s van maar die heb ik allemaal weggegooid toen ik dat las. Meer seks dan 3 keer per dag overleef ik niet en als het zo door gaat mijn vrouw ook niet en moet ik misschien op zoek naar een nieuw exemplaar.

Toch merk ik af en toe dat ik ouder word. Niet eens alleen aan mijn vrienden. Maar af en toe wel aan mijn dochters als die naar me kijken met een blik van ‘ouwe lul, waar bemoei je je mee’. Daar zouden de mensen van Men’s Health een oplossing voor op hun site moeten zetten. Maar mannen die deze site lezen hebben geen kinderen, meestal ook geen vrouw. Deze mannen hebben alleen vriendinnen. En die heb ik al jaren niet meer gehad. Ik heb alleen ouder wordende vrienden, die ik waarschijnlijk, omdat ik mijn uiterste best heb gedaan jong te blijven, over een paar jaar in hun rolstoel naar de kroeg mag duwen.

th1966DY5F

Rollen en potten

IMG_4851  Het begint ‘s ochtends vroeg al, als ik met een emmer in de nacht verzamelde familiepies richting toiletgebouw loopt. Ik wens de buren goedemorgen die al lekker aan de koffie zitten en ga in de rij staan bij al die andere mannen die ook een emmer komen legen. Het legen van de toiletemmer schijnt een karweitje te zijn dat alleen door mannen kan worden gedaan. Nooit zie ik een vrouw met een emmer ontlasting over de camping zien lopen.

Mijn vrouw heeft het te druk met bedden, ontbijt en nog wat vage dingen die op een camping moeten gebeuren meteen nadat je wakker geworden bent. Dus ben ik de aangewezen persoon om de piesemmer te legen. Mijn voorstel om in de nacht gewoon achter de tent te ontladen heeft het bij de drie vrouwen waar ik mee op vakantie ben niet gehaald. Ook mag de emmer overdag niet gebruikt worden, dan moet ik met een wc-rol onder mijn arm een gênante wandeling over de camping naar dat zelfde toiletgebouw maken. De camping voorziet namelijk niet in toiletpapier. Af en toe loop ik om, soms met krampen in mijn lijf, zodat de mensen in de tenten om ons heen niet kunnen vragen af ik last van mijn darmen heb omdat ik die ochtend al voor de derde keer ga poepen. Drie keer is ook vaak, maar poepen op een camping is geen sinecure.

Gelukkig heb ik door schade en schande het toiletbezoek op de camping redelijk onder de knie gekregen, zodat ik niet meer zonder wc-rol op een campingtoilet mijn behoefte doe. Iets dat voor een schier onoplosbaar probleem zorgt. Wel moet ik de rol goed in de gaten houden, want heel vaak valt hij van het ieniemienie trespa plankje en rolt dan onder de deur door. Op campings zijn de wc-deuren nooit helemaal tot aan boven gesloten en ook aan de onderkant is heel veel ruimte om een rol wc-papier weg te laten rollen. Soms kan ik dan nog net, met mijn broek op de enkels onder de deur door grijpen en een puntje van het papier pakken. Niet dat ik dan de rol te pakken krijg, die ligt altijd te ver weg, maar ik kan er wel afgerold papier aftrekken. Die rol blijft om een of andere reden gewoon liggen. Het papier is wel een beetje nat van de vloer geworden, omdat er continu gedweild wordt, maar ik kan in ieder geval mijn billen afvegen. Nooit is er overigens iemand die die rol even onder de deur door terug duwt.
Misschien is dat een geluk bij een ongeluk want eigenlijk wil ik niet dat iemand weet dat ik in dat hokje zit. Een reutelende scheet kan dus ook niet, vind ik. Het moet ook niet stinken, want straks word ik daar op aangekeken en zegt een mede tentbewoner iets in de trant van: jij zat lekker te bouten vanochtend. Helaas is de tijd dat mijn ontlasting naar viooltjes rook al een poosje voorbij. Opvallend is trouwens wel dat de mensen in de wc’s naast me er vaak helemaal geen last van hebben dat iemand ze hoort of ruikt. Maar ik zit daar een beetje mijn billen bij elkaar te knijpen en moet luisteren naar gesprekken over moeilijke relaties, dikke benen en echtgenoten die altijd als ze veel bier gedronken hebben, naar het naaktstrand willen terwijl de dames die deze gesprekken voeren in de toiletten achter de heren afdeling, daar persé niet heen willen. Zelf wil ik altijd iemand graag in de ogen kunnen zien als ik er een gesprek mee voer, maar voor poepende en piesende vrouwen hoeft dat klaarblijkelijk niet. Die laten zich qua kletsen niet door een trespa wandje tegen houden. Zelfs als ik een plons hoor, het doortrekken van de stortbak en ik denk dat ze klaar zijn, kletsen ze gewoon door in hun hokje.
Over een week mag ik weer lekker thuis op mijn eigen pot klinkende scheten laten terwijl ik de krant lees, Facebook even check en tegen mijn vrouw kan roepen dat ze een rol wc-papier moet brengen omdat er niks meer ligt.

 

 

buffelmozzarella en niet te doneren organen*

mozzarella-latte-bufala

Sinds ik me aangemeld heb als orgaandonor ben ik een stuk vrolijker geworden. Niet omdat ik nu officieel donor ben. Maar ik vind dat ik de ontvanger van één van mijn organen niet met mijn zwaarmoedigheden op kan zadelen. Het kan niet anders dan dat zoiets door werkt op de nieuwe bezitter.

 

Dus ga ik op level 3, dat is met een continue glimlach op mijn gezicht, want dan is er geen plaats voor negatieve gedachten zoals mijn yogaleraar beweert. Ik moet zeggen dat ik wel een beetje moeite heb met die glimlach. Als ik af en toe in de spiegel kijk denk ik, stoppen Klaas. Dit lijkt meer op de grijns van een krankzinnige. Ook toen mijn vrouw ging opnoemen welke organen door mijn levensstijl sowieso niet meer te doneren vielen, had ik wel even moeite met mijn glimlach.

 

 Er blijf nog wel een beetje over mompelde ik, toen ze klaar was met haar lijst van mijn niet te doneren lichaamsdelen, bovendien ben jij straks verplicht donor omdat die ene man van de Partij voor de Dieren toen te laat was voor de stemming in de Tweede Kamer. Die partij is voor de vrijheid van het individu, zei mijn vrouw, ook als je zo goed als dood bent. Ik heb afgelopen maart op ze gestemd.  Op slag kwam mijn level 3 yoga glimlach terug. Weet je waar die partij ook mee voor gezorgd heeft, vroeg ik. Onder meer dat er nu zoveel wilde ganzen in ons land zijn dat er 200.000 moeten worden afgeschoten of vergast. En omdat ze ook tegen de jacht op vossen zijn, zie je nu veel minder vogels in de weilanden.

 

 Mijn vrouw had even geen weerwoord. Van dat moment moest ik gebruik maken want dat komt niet vaak voor. Weet je dat er door het gelobby van de PvdD   veel meer mensen vegetariër zijn geworden, ging ik door. Die eten allemaal geitenkaas in plaats van vlees. Voor kaas heb je melk nodig en dus worden er veel geitjes geboren waarvan de helft overtollige bokjes zijn die na een lange autorit in Spanje worden opgegeten. Ik eet nooit geitenkaas, zei mijn vrouw. Nee maar wel buffelmozzarella. Dat is ongeveer hetzelfde verhaal, alleen worden de jonge buffelstiertjes  daar in Italië niet opgegeten. Bij mijn vrouw kwam ook even een glimlach op het gezicht. Daar worden ze met een hamer de kop ingeslagen na de geboorte, ging ik treiterend door. En soms doen ze niks en dan gaan die beestjes na 2 dagen vanzelf dood door dorst en honger. De glimlach van mijn vrouw was alweer verdwenen. Je overdrijft zeker, zei ze. Natuurlijk, zei ik. Ik probeer je alleen er van te overtuigen dat ze bij die partij wereldvreemde ideeën hebben over dierenwelzijn. Wat zullen we eten, vroeg mijn vrouw, die genoeg had van het gesprek. Ik ga even bij de slager kijken of die nog een stukje lever te doneren heeft zei ik.