Niet Klagen Maar Dragen

Lieve mensen, als jullie na het eten van bepaalde voedingsmiddelen jeuk, uitslag, galbulten, ophoping van vocht in lippen, mond of oogleden, een prikkelend gevoel in de mond, misselijkheid, buikpijn, diarree of juist verstoppingen krijgen, jullie bloeddruk daalt, duizelig worden, flauwvallen of een anafylactische shock krijgen, hoofdpijn, gedragsklachten, vermoeidheid of concentratieproblemen ondervinden, dan is de kans groot dat jullie een voedselallergie hebben. Dat is heel vervelend. Dan moet je bepaalde dingen laten staan. Je voedingspatroon aanpassen en een diëtiste in de arm nemen. Er valt mee te leven, maar ik geef het toe, wel op bepaalde voorwaarden. En dat is natuurlijk knap stom als je met vrienden uit eten bent en die bijvoorbeeld lekker aan de oesters en garnalen zitten terwijl jij dan je moet behelpen met een chipolataworstje, je weet wel, zo’n nietszeggend en naar niets smakend velletje met onbestemde inhoud. Maar je waagt je niet aan schaal en schelpdieren omdat je weet dat je er ziek van wordt want dat is na die eerste keer ook vastgesteld door de huisarts.

Thuis is leven met een allergie onhandig, misschien zelfs knap lastig, maar als je een keer in een restaurant wilt eten, ronduit beroerd. Dat weet ik als kok. Ik weet ook dat er steeds meer mensen en dan vooral, sorry dames, vrouwen met een of meerdere allergieën te maken krijgen.

Lieve mensen, ik zal jullie uitleggen hoe dat komt. Het is allemaal begonnen een jaar of 10 geleden met de glutenintolerantie. Daar kun je verschrikkelijk ziek van worden. Maar nadat een of andere kuttekop in de Libelle, Margriet of een ander blad had geschreven dat je door geen gluten te eten slank wordt, was het hek van de dam. Duizenden vrouwen en meisjes met een te dikke reet hadden ineens als ze uit eten gingen een glutenallergie. Daarna is er een tsunami van allergieën ontstaan. Mensen die ooit een keertje dun gepoept hebben omdat ze in een slechte tent een verkeerde mossel gegeten hebben, zijn voor de rest van hun leven allergisch voor mosselen. Vrouwen bij wie na het eten van een stuk kiloknallervarkensvlees een pukkel op de wang verschijnt zijn tot hun dood allergisch voor varkensvlees. Dan zijn er ook nog mensen die dingen als kreeften, kikkers en varkensstaartjes griezelig vinden en dus niet durven eten en vervolgens daar een allergie voor ontwikkeld hebben als ze in een restaurant eten. Niet te vergeten ook degenen die geen pastinaken, schorseneren, bloemkool, spruitjes, spinazie, alle soorten vis, kalfslever, linzen en kruidkoek lusten en daar nu allergisch voor zijn. En dat is allemaal begonnen met die trut die in de Libelle schreef dat je door geen gluten te eten, slank wordt. Maar gelukkig, en dat maakt het leven van deze mensen met een fake-allergie toch wel een stukje aangenamer, hebben ze bijna nooit een allergie gekregen voor chips, hamburgers van McDonalds, kipnuggets van de KFC, cola, kant-en-klare spaghettisaus, bouillonblokjes, frikandellen, fristi, stukjes smeltkaas van vache qui rit, vlammetjes, voorgedraaide gehaktballen, lapjes vlees met gekleurd paneermeel en kipfilet van een twee maanden oud kuiken. Maar lieve mensen, wie echt een allergie heeft zal ook deze dingen niet eten.

En ik? Nou ja, ik heb een klein allergietje. Het stelt eigenlijk niet zoveel voor maar ik wil het toch wel even kwijt in dit stukje. Ik ben allergisch voor bier. En die allergie speelt meestal aan het einde van de middag of het begin van de avond op. Als ik veel bier drink, dan krijg ik last van mijn blaas. Die zit dan continu vol. Dus moet ik telkens pissen. En naarmate de avond vordert en ik meer bier drink, moet ik steeds vaker pissen. Aan het eind van de avond soms al na ieder glas. En het ergste is dat ook het lopen steeds moeilijker wordt. Daarbij ga ik er ook nog onsamenhangend van praten. Dat zeggen ze dan de volgende dag. Maar goed, mijn vader zei vroeger al, Klaas, niet klagen maar dragen. En gelukkig heb ik niet iedere dag last van deze allergie.

Advertenties

Ik heb nog wel een euro

Stadhuis_Leeuwarden_001

Er moet gehandhaafd worden in deze stad, vertelde onze burgervader en sloot weer een drugspand omdat de bewoner een minieme voorraad van een halve gram drugs in bezit had. Er komen zo wel veel daklozen, zei ik. Man ik ben nu al iedere dag bijna een tientje kwijt aan mensen die euro’s vragen om in de daklozenopvang te kunnen slapen. Als je nog meer mensen die af en toe een pilletje of een blowtje op straat zet, kan ik straks mijn hypotheek niet meer betalen en moet ik ook naar de daklozenopvang. Misschien kun je beter advies geven om een kastje aan de muur te bevestigen of een hokje op de stoep waar ze hun voorraadje drugs kunnen bewaren. Dan hoeven zij hun huis niet uit, ben ik niet zoveel geld kwijt als ik op straat loop en hoef jij niet altijd in touw te komen om voordeuren dicht te timmeren. Ook op de stoep mag het niet, dan gaat ook het pand dicht. Een stoep is onderdeel van het pand of van de gemeente. Deze burgemeester is een man uit 1 stuk, bleek wel door dit gesprek. Een paar dagen later zag ik veel mensen met dozen het prachtige oude stadhuis uit komen. Wat is er aan de hand vroeg ik aan een van de bodes die ook aan het sjouwen was en waar ik in de kroeg wel eens een biertje mee had gedronken. Ja de burgemeester heeft het pand gesloten. Ik geloofde mijn oren niet. Het stadhuis dicht? Waarom? Drugs, zei mijn kroegkennis. Al meer dan een half jaar zitten er iedere middag blowende minderjarigen op het bordes van het stadhuis. Wij zien dat niet, want we komen niet achter onze balie vandaan. Maar de burgemeester heeft het gisteren vanuit het raam van de burgemeesterskamer gezien en nu wordt ook dit pand dicht getimmerd. Maar die kinderen zijn toch geen bewoners, zei ik. Nee maar de gebruiker van het pand, en dat is in dit geval de gemeente, is verantwoordelijk en daarom gaat het stadhuis op last van de gemeente enkele maanden dicht. Het is wel een man uit één stuk, vond ik. Als ik hem zwervend op straat tegen kom, krijgt hij ook een euro van me. Om een vergaderruimte te huren of zo.