EEN MUZIEKKORPS EN MENSEN MET EEN GROTE BEK

IMG_5374[1]

 

 

Wir sind ja auch Friese, zei Günther en nam nog een slok van zijn biertje. Lang geleden had ik met hem op een Groninger kustvaarder gevaren. Hij als machinist en ik als kok. Twee buitenstaanders. Günther kwam van Borkum en ik uit Friesland, tussen een verdere Groninger bemanning. Kwait nait en súnich an met de verf, waren de meest gebezigde woorden op het schip. We hadden altijd een spaarzaam contact gehouden en nu was Günther naar Leeuwarden gekomen voor de opening van LF2018.
Weet je, zei ik tegen Günther die aan zijn vierde biertje toe was terwijl ik aan mijn tweede begon, aan boord dronken we vroeger ook altijd één op twee, ik denk op het ogenblik regelmatig aan de opmerking die je ooit maakte over Duitsers. Als Borkumer eilandbewoner had Günther nooit veel op met zijn landgenoten die aan de vaste wal woonden. Geef Duitsers een vent met een grote bek en een muziekkorps en ze sjouwen er zo weer achter aan, zei hij ooit toen we een gesprek over de Tweede wereldoorlog hadden. Friezen zijn net als Duitsers, zei ik toen en kon het nu herhalen. Vier jaar geleden, toen Leeuwarden uitverkoren werd was het enthousiasme voor de Culturele Hoofdstad maar mondjesmaat bij het gros van de Friezen. Alleen op het Gouverneursplein stonden een honderdtal mensen uitzinnig blij te zijn. Voornamelijk cultuurbobo’s die hun kans zagen toenemen de komende jaren flink te graaien in subsidiepotten om zo een riant inkomen voor de komende jaren te genereren en provinciale en gemeentelijke bestuurders die hoopten belangrijk te worden. Und die leute von die Sperrschränke, zei Günther. Ja de dranghekken- en tentenverhuurders waren ook heel blij, die verheugden zich al op de vette jaren die er aan kwamen, antwoordde ik.
En toen hebben ze het voor elkaar gekregen. Gewoon heel hard schreeuwen en een muziekkorps. Vier jaar lang zijn de Friezen murw gebeukt door pommeranten die in de media vertelden hoe geweldig de Culturele Hoofdstad voor de stad zou zijn. Volgens mij heeft de burgemeester nog nooit zo veel getwitterd als de laatste 4 jaar over de Culturele Hoofdstad. Ach der Julius war schon so schlau, zei Günthter. Julius Caesar, meine ich. Brood en Spelen, zo hou je je onderdanen rustig. Ja dat is hier ook zo, zei ik. Und Herr Burgemeister ist in zwei Jahren verschwunden wenn die Stadt Bankrott ist, meende Günther. Failliet valt hier wel mee, zei ik, want wij hebben Artikel 12. Dan komt de stad onder curatele van de regering. Und jetzt sind alle Leute begeistert? Ja, zei ik, ze hebben met veel geschreeuw en gelobby alle muziekkorpsen, shanty- en popkoren en amateur toneelverenigingen zo ver gekregen dat ze gratis optreden. Die hebben waarschijnlijk nog niet door dat ze de komende jaren geen subsidie krijgen omdat die al opgesoupeerd is door alle directeuren en artistiek leiders van LF2018. Maar iedereen in Friesland is nu enthousiast.
Günthter bestelde nog 3 biertjes. Of ik nog een voorstelling ging bij wonen, vroeg hij terwijl hij in het schuim van zijn tweede verse biertje hapte. Nou ja, zei ik, ik heb net voor 200 euro 4 kaartjes voor de Stormruiter gekocht. Even dacht ik dat Günther zich ging verslikken toen hij het bedrag hoorde, maar als routineuze bierdrinker herpakte hij zich. Ja habe ich gehört, zei hij, Der Schimmelreiter, eine uralte Deutsche Geschichte. Die Friesen und die Deutscher, wir sind gleich. Bij ons noemen ze dat Mienskip, zei ik. Maar eigenlijk is het dus net als bij Duitsers, geef Friezen een muziekkorps en een paar mensen met een grote bek en ze sjouwen er meteen achteraan. Kultur ist Krieg, hikte Günther en toen was het mijn beurt om drie biertjes te bestellen. We moesten het immers ook nog over de vele vrouwen hebben die we vroeger in de havens tegenkwamen.

Advertenties

DE UNIEKE FRIES

0004073-der-schimmelreiter-1934

Meneer Kasma, wat heeft u bewogen zo’n bijzondere Fries te worden?

Nou, u noemt het zo, maar zelf vind ik het niet zo bijzonder wat ik gedaan  heb, of eigenlijk, ha ha, juist gelaten heb.

Maar u bent nu wel een uniek persoon in Friesland geworden

Ja dat is misschien wel zo, maar het was beslist niet mijn bedoeling

Vindt u zich zelf nu niet een beetje al te bescheiden?

Nee, dat geloof ik niet, ik heb altijd dingen in mijn eentje gedaan en me nooit iets aangetrokken wat de mensen van me vonden. Vroeger toen ik nog als kok werkte deed ik ook unieke dingen. Ik was bijvoorbeeld de eerste die in Friesland de paneerlaag om een schnitzel weg liet. Maar bescheiden als  ik  ben heb ik daar nooit mee te koop gelopen. Ook omdat het eigenlijk per ongeluk was omdat ik vergeten was paneermeel te bestellen

Maar dat is lang geleden. Nu, tijdens het jaar van de Culturele Hoofdstad bent u echt een uniek persoon geworden. Zijn er eigenlijk al mensen van de landelijke pers langs geweest?
Nee, niet van de landelijke pers, maar die schrijven, heb ik begrepen                sowieso niet over Cultuur met een hoofdletter in Friesland. Maar er heeft wel een stagiaire van omroep LEO gebeld. Maar toen was ik even een rondje om met de hond. Mijn vrouw heeft het aangenomen, maar die dacht dat het één van mijn vriendinnen was en toen de hoorn er opgegooid. Dat werd nog een heel trammelant op het Herenwaltje. Dat kunt u begrijpen.

Geniet u eigenlijk van uw bijzondere status?

Ach dat soort dingen wennen. Bovendien heb ik er niet erg mijn best voor        gedaan. Eigenlijk was ik gewoon vergeten een kaartje te bestellen. Net als toen met het paneermeel voor de schnitzels.

Maar nu bent u wel de enige Fries, die niet de voorstelling van De Stormruiter heeft gezien. Houdt u misschien niet zo van paarden?

Nou, een lekker paardenbiefstukje op zijn tijd gaat er wel in. Maar verder heb ik inderdaad niet veel met paarden.

Haha, leuke grap, maar u bent nu tussen alle andere Friezen wel uniek
Ja, als u dat zegt zal het wel zo zijn, misschien is het wel uniek. Ik heb                trouwens wel gehoord dat er ergens bij Sexbierum in de buurt ook iemand woont die de Stormruiter niet gezien heeft.

Dat hebben wij ook gehoord en uiteraard gecheckt. Maar dat ging om een man die nog al wat Berenburg had gedronken en daardoor de hele voorstelling heeft geslapen. Hij heeft dus de voorstelling niet gezien, maar wel een kaartje gekocht. Nee, meneer Kasma, u bent echt de enige Fries die de Stormtuiter niet gezien heeft. Gefeliciteerd!
Ja als u het zo ziet, nou bedankt dan maar.

 

ALS JE SOKKEN GAAT KOPEN KAN TOCH METEEN EVEN DIE BRIEF DOOR MIJN BRIEVENBUS?

Logo_rood_v5

 

Je ego is te groot, zei mijn vrouw, toen ik vol zelfbeklag haar vertelde dat ik hunkerde naar een beetje erkenning. Man laat het los. Maar mijn hele leven heb ik mijn stinkende best gedaan, zei ik. De sterren van de hemel gekookt in de jaren dat ik een restaurant had, maar een echt sterretje van Michelin heeft er nooit ingezeten. Ik ben toen als ondernemer ook nooit gevraagd voor een serviceclubje of zo. Dat had ik ook graag gewild, maar ze konden me alleen maar vinden als ze bijna voor nop uit eten wilden. Hou op te zeuren, zei mijn vrouw, van klagen wordt je niet aantrekkelijker. Maar luister nou even, zei ik, de burgemeester wil graag weten hoe goed het in de stad gaat en heeft daarvoor naar 8000 mensen een brief geschreven met vragen. Nou, ik heb hem niet gekregen en dan woon ik ook nog pal naast het Stadhuis. Hij had niet eens een postzegel hoeven plakken. Die vragenlijst had de burgemeester zo, als hij bijvoorbeeld onderweg was naar de Zeeman voor nieuwe sokken, bij ons in de bus kunnen gooien. Maar kennelijk was ik niet belangrijk genoeg. Ik ken zelfs niemand ken die die brief heeft gekregen. Burgemeesters bezorgen geen brieven, zei mijn vrouw. Bovendien als jij wilt laten weten hoe jij de stad vindt, dan schrijf je dat maar een keer in je stukje in de Liwwadders. Nou ja dat is ook zo iets, die hele Liwwadders schijnt niet eens voor te komen bij de vraag van de burgemeester waar je kon aanvinken waar je het plaatselijke nieuws vandaan haalde. Ook al heeft het Stadsblad een oplage van 15 duizend en nog veel meer lezers, die krant is nog minder belangrijk dan een lokale zender die al maanden uit de lucht is zoals GPTV. En daar schrijf ik dan voor. Klaas, zei mijn vrouw, ik zag dat ze er genoeg van begon te krijgen, de burgemeester houdt niet van kritiek en zijn vriendjes en vriendinnetjes in de gemeenteraad ook niet. En daarom is de Liwwadders in deze lijst niet genoemd. De burgemeester wil alleen tevreden stadsbewoners. Daarom heb jij geen brief met vragen gekregen en komt de Liwwadders niet in zijn lijstje van populaire media voor. De burgemeester wil dat we onvoorwaardelijk tevreden zijn. En ga nu maar hiernaast een biertje halen bij het Bierhuis, zei mijn vrouw. Dan kun je daar verder zeuren. Ze klonk wat geërgerd. Ja, dat ga ik doen, zei ik van de gelegenheid gebruik makend, want zo vaak zegt ze niet dat ik een biertje moet gaan halen. En ze had gelijk, de kans was groot dat ik daar wel een slachtoffer zou vinden om tegen te klagen. En ik kon ook mooi even vragen of zij wel een brief van de burgemeester gekregen hadden.