ADAM, EVA EN DE GÊNANTE LIJVEN

 

Nadat ik was afgewezen als deelnemer voor het televisieprogramma Adam zoekt Eva, liep ik een beetje met mijn ziel onder de arm door de stad. Ga maar even een eindje om, had mijn vrouw gezegd toen ik haar vertelde over het teleurstellende telefoontje van de secretaresse van de programmamaker.
Ik had er erg veel zin in gehad; een paar weken in mijn blootje op een tropisch strand met een mediageile blote mevrouw die ik dan zou moeten versieren. Dat was net iets voor me geweest. Versieren is immers mijn tweede natuur. Mijn vrouw had het ook nog aangemoedigd. Je bent hartstikke bruin van de zonnebank, zei ze, en als je je buik, je kalende kruin en je ietwat verschrompelde jongeheer negeert, ben je volgens mij de ideale kandidaat voor dit programma. Maar ze had het mis dus. Ze wilden me niet, ik was te oud. Ze hadden ook de foto’s, die mijn vrouw van me had genomen toen we deze zomer een dagje naar het naaktstrand waren, teruggestuurd. Vind jij dat nou ook, had ik mijn vrouw gevraagd, dat ik te oud ben om op televisie te komen. Nee hoor lieverd, bij Omrop Fryslân hebben ze heel veel oude mannetjes die andere oude en soms mallotige mannetjes interviewen. Misschien kun je daar die foto’s heen sturen. Kijk jij naar de Omrop, was mijn reactie, maar dat was al jaren geleden voor het laatst gebeurd, begreep ik toen. Zelf kijk ik wel eens, als ik aan het zappen ben, maar over hoe mijn blootfoto’s mij aan deelname aan een programma van Omrop Fryslân zouden kunnen helpen, had ik zo een twee drie geen idee. Bovendien zie ik niet veel mallotige oude mannetjes meer bij de Omrop. Die hebben ze waarschijnlijk allemaal al gehad.

Misschien is dat televisiegedoe helemaal geen goed idee, bedacht ik me, toen ik na mijn wandeling neerstreek op het terras van Fire Café. Het zou beter voor me zijn als ik ophield met dat carrière najagen. Misschien moet ik gewoon tevreden zijn met mijn leventje. Ik hoef niet te werken, eten en vooral drinken is er altijd genoeg en mijn vrouw, die bij ons de kostwinner is, zorgt royaal voor mijn zakgeld. Zeker als ze weer eens met de jongen die voor haar werkt ergens in een hotel zit voor de maandelijkse teambuilding. Eigenlijk was het nergens voor nodig dat ik op televisie zou komen en beroemd worden. Iedereen kent me immers al. Zeker in de cafés en op de terrassen in de stad.

Toch liet dat televisiegedoe me niet los en na veel bier heb ik ook veel ideeën. En ineens wist ik het. ‘Gênante Lijven’, dacht ik. Dat is een programma waar ik prima aan mee zou kunnen doen. Ik rekende af want ik wilde het magistrale idee meteen aan mijn vrouw vertellen. En als ik daar te lang mee wacht ben ik zo’n idee tegenwoordig zo weer vergeten. Toch moest ik mijn verhaal even uitstellen omdat er op de tafel een briefje lag dat ze een nachtje weg was voor een onverwachte tussenteambuilding met haar werknemer. Maar dit idee, beroemd worden met het programma Gênante Lijven, heb ik op geschreven. Voor het geval dat.

IMG_4972

Advertenties

TWIJFEL EN EEN LULLIG LEVENTJE

Heb ik nou een lullig leventje of ben ik een tevreden mens? Ieder jaar als de zomervakanties voorbij zijn vraag ik me dat af. Dan begint de twijfel toe te slaan. Kabbelt mijn leven alleen maar een beetje voort tot ik dood ben. Haal ik er niet uit, wat een weldenkend mens er uit hoort te halen?

Ik heb nog nooit gesnorkeld in de zee bij Curaçao, zoals mijn buren deze zomervakantie gedaan hebben. Mede omdat ik nooit heb leren zwemmen. Wat dan weer het gevolg is van een sadistische badmeester tijdens het schoolzwemmen vroeger. Een rondreis door Nieuw-Zeeland is er ook nog nooit van gekomen, zoals mijn vrienden Mees en Sarah hebben gedaan met de kids. Het is maar een dagje vliegen, vertelden ze me toen ik ze vorige week tegenkwam en dan staat er een super-de-luxe camper voor je klaar. Kennissen van Mees en Sarah waren deze vakantie naar Thailand geweest. Die hadden daar gefietst en als grap ook nog een ritje op een olifant gemaakt. Misschien gingen ze dat een volgende vakantie ook doen. Ze hadden op Instagram de foto’s gezien; kicken om op zo’n groot beest te zitten.

Mijn vrouw liet me foto’s zien van een villa met zwembad in Toscane, waar een vriendin van haar de vakantie met het gezin had doorgebracht. Zullen we dat volgend jaar ook gaan doen, vroeg ze. Gelukkig duurt volgend jaar nog een hele tijd, dacht ik en zei niet al te enthousiast: ja leuk. Maar ik wil helemaal niet weg. Ik wil gewoon thuisblijven. Bij mijn katten, mijn boeken en mijn televisie. Vorig jaar ben ik per ongeluk een dag naar de Efteling geweest en daarna heb ik me door alle opwinding 2 weken opgesloten in een donkere kamer. Maar je wilt toch ook wel eens wat anders, vragen ze me soms. Even er uit, een andere omgeving, een andere cultuur. Leid ik nu een lullig leventje dat zonder rimpels voorbijglijdt of ben ik een tevreden mens.

Nou nee! Eigenlijk niet. Voor mij is het aaien van de poezen, tijd hebben om een boek te lezen, 10 afleveringen van een Netflixserie achter elkaar uitzien wel vakantie genoeg. Gewoon thuis. Maar zoals ik al zei, soms twijfel ik wel eens zo in september na alle vakantieverhalen van anderen.IMG_4936