buurvrouwen, rucola en A F Th

IMG_1885Vorig jaar ben ik een keertje op visite geweest bij een kennis die een volkstuintje heeft. Vol trots werd ik door de eigenaar langs rijtjes wormstekige kromme wortels, doorgeschoten slakroppen en door rupsen aangevreten rode kolen geleid. Daarna dronken we een wijntje op het terrasje van een piepklein tuinhuisje dat hij op de tuin gebouwd had. Het huisje was voorzien van een koelkastje op gas, een boekenplankje, een butagaspitje en een luie stoel. Al die groente is niks voor mij, dat ik wist ik zeker, maar een stukje grond met een huisje er op waar verder niemand van de familie naar toe wil, dat is wel fantastisch. Nu snapte ik ook waarom die slakroppen doorgeschoten waren. Voor de man bij wie ik op visite was, was het tuinieren ook een dekmantel om even weg te zijn bij vrouw en kinderen. Even in alle rust te genieten van een boek en een borrel zonder gestoord te worden door gezeur om zakgeld en totaal oninteressante verhalen zonder einde van je vrouw. Thuis gekomen hield ik een enthousiast betoog over plukverse groenten en fruit uit eigen tuin en dat het misschien wel leuk zou zijn om ook een volkstuintje te hebben. Sinds wanneer heb jij groene vingers, zei mijn vrouw. Die heb je helmaal niet nodig, zei ik en vertelde verder over de prachtige boontjes, de schitterende kroppen sla en de keiharde rode zomerkooltjes. Weet je, zei ik, je stopt een zaadje in de grond en na een paar weken heb je al een rode kool. Het is een fluitje van een cent, dat tuinieren. Toen was mijn vrouw om en voortvarend als ze is belde ze naar de Vereniging van Nutstuinen. Ik had geluk, zei ze, er was nog een strookje grond vrij en dat had ze dus meteen maar gehuurd. Een paar weken later stond ik te zweten op mijn eigen 160 vierkante meter kleigrond. Het huisje dat er stond moest wat opgeknapt maar dat was van latere zorg, zei mijn vrouw. Eerst spitten en zaaien. Dat was niet helemaal wat ik voor ogen had, maar goed, soms moet je eerst even investeren voordat je krijgt wat je graag wilt hebben. Ik had geluk, na een paar weken hadden zowel mijn vrouw als de kinderen hun belangstelling voor de tuin verloren en werd de uitdrukking ‘papa is naar de tuin’ gemeengoed in het gezin Kasma. Ik had de hele tuin vol rucola en maïs gezaaid. Daar hoef je daarna niks meer aan te doen. Af en toe nam ik een bosje rucola mee voor mijn vrouw en zei dan met gespeelde trots , kijk eens meid uit onze eigen tuin’ en de rest maaide ik een keer in de veertien dagen kort met de grasmaaier van de tuinbuurvrouw aan mijn linkerkant. De buurvrouw had wel groene vingers, want ieder keer als ze me in mijn luie stoel op het terrasje van het tuinhuisje zag zitten, kwam ze met waarschuwingen dat ik nu toch wel wat aan het onkruid moest doen en dat de maïs bijgemest moest worden. Ze kwam ook met allerlei stekjes en zaadjes aan zetten die ik moest planten als ik eerst even een stuk van de rucola omspitte. Op de tuin aan de rechterkant stond geen huisje en werd bewerk door een struise blonde mevrouw die van alles verbouwde en mij daar lang en gedegen uitleg over gaf, zeker als ze de het geluid van een ploppende kurk van een wijnfles had gehoord. En als ik dan opstond om een glaasje voor haar te pakken ging ze in de enige stoel op mijn terrasje zitten. Af en toe hadden de buurvrouwen mij ook niet nodig en gingen ze met elkaar kletsen over hun overgangsproblemen en ander vrouwelijk ongemak. Dat deden ze dan wel ieder op hun eigen tuin. Met mij en een dik boek van A F Th van der Heijden er tussen. Ik wou dat ik een eindje verder op had gezeten met mijn tuintje, dacht ik vaak als ik een hoofdstuk voor de derde keer over moest lezen omdat ik de draad kwijt was geraakt door verhalen over opvliegers en dikke benen die heen en weer over mijn tuintje vlogen. Dit voorjaar heb ik de tuin weer opgezegd. Er had net in de krant gestaan dat zeven van de tien volkstuinen verhuurd worden aan vrouwen. Dat werd me te veel. Ik zei al dat je geen groene vingers hebt, zei mijn vrouw. Je hebt helemaal gelijk schat, antwoordde ik. Maar ik denk dat ik deze zomer onderzoek ga doen om een boek te schrijven over terrassen en stadscafés. Wel jammer dat we nu niet meer regelmatig verse rucola van je krijgen, zei mijn vrouw.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s