boerka’s en kilts

 

Met mijn vrouw heb ik een weddenschap over wat een boerkadraagster nou onder zo’n boerka aan heeft. Gewoon een rokje en bloesje en wat ondergoed, zegt mijn vrouw. Maar ik heb mijn twijfels. De meeste Boerkadragende vrouwen, een enkele daar gelaten, zijn afkomstig uit landen waar het gemiddeld een 20 graden warmer is dan bij ons. Al die kleren onder zo’n alles bedekkend gewaad is dan wel erg benauwd. Volgens mij doen ze net als de Schotse mannen die een rokje dragen, gewoon niets er onder. Maar mijn vrouw denkt dat die mannen gewoon een boxershort onder het geruite rokje aan hebben. Dus hebben we gewed. Als ik win mag ik een avondje met mijn laatste 2 vrienden die ik sinds mijn huwelijk nog heb, de kroeg in. Als zij wint moet ik stoppen met mijn online jodelcursus, waarvoor ik iedere ochtend en avond een half uurtje in de huiskamer oefen. Nu zitten we met het probleem, hoe komen we er achter wie gelijk heeft. Als ik een Schot in een rokje tegenkom vraag ik het hem, zei mijn vrouw. Dank je de koekoek, antwoordde ik. Je weet nooit of zo’n man de waarheid vertelt. Je zult moeten voelen. Dan moet jij dat bij zo’n boerka mevrouw doen, vond mijn vrouw. Maar dat vond ik wel een heel verschil. Nee dan doen we geen weddenschap, dan jodel ik wel gewoon door, zei ik. Ik zeker de gevangenis in wegens aanranding en waarschijnlijk wordt daar mijn keel afgesneden en die arme mevrouw wordt gestenigd. En zo’n Schot is misschien wel gecharmeerd van jou zoekende handen. Nee we moeten wat anders bedenken. Ik ben trouwens nog nooit iemand in een boerka tegengekomen en bovendien zijn de boerkas zo goed als verboden in ons gastvrije landje. De kans dat het lukt om onder een boerka te voelen is veel kleiner dan een greep onder een Schots rokje. We moeten wat anders proberen. Ga eens staan, zei ik. Uit een stapel was van het kookatelier die klaar lag om gestreken te worden haalde ik een zwarte statafel hoes. En even later stond mijn vrouw in de kamer van top tot teen gehuld in die zelfde statafel hoes. Ik zie niets, klonk er onder de hoes vandaan. Ik knip er wel even 2 gaatjes in voor je ogen. Maar aan het geproest onder de hoes begreep ik dat ik dat uit mijn kop moest laten. Ik stik hier, klonk het daarna, terwijl er van binnen uit lukraak aan de hoes getrokken werd. Zie je nou wel, zei ik, ik heb gewonnen. Zo’n gewaad is veel te warm om er wat onder te dragen. Met een rood hoofd kwam mijn vrouw weer te voorschijn en gooide het ding weer op de stapel was. Wacht even, je moet hem ook nog even op mijn manier proberen, zei ik. Maar bloot in een statafelhoes vond mijn vrouw wel wat erg veel huwelijksgeluk. Toch is het niet een raar kledingstuk, zei ik toen we aan een glaasje witte wijn zaten. Stel je voor dat je iets uitgehaald hebt dat eigenlijk niet door de beugel kan en je wilt niet herkent worden in de stad. Bijvoorbeeld iemand van het gemeentebestuur geeft een paar miljoen euro meer uit aan bijvoorbeeld een voetbalstadion, een Culturele Hoofdstad of een superrotonde dan dat hij aan de bevolking plechtig beloofd heeft. Dan kun je een hoop gezeik krijgen als je door de stad loopt. Maar sla je een boerka over je heen dan weet niemand op straat dat jij het bent. De burgemeester zou dan eigenlijk een kilt aan moeten, zei mijn vrouw die al aan haar tweede glaasje zat en dan vaak wat onzin uit begint te kramen. Nee dat doen we niet zei ik, want als er dan iemand wil weten of hij er wel wat onder draagt, dan jodelt hij misschien beter dan ik en dat moeten we niet hebben.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s