MOOI DIK

IMG_2607[1]Ik ben niet dik, want ik eet. En ik eet alles waarvan voedseldeskundigen, dieetgoeroes en gezondheidsfundamentalisten vinden dat het eigenlijk niet kan. ’s Nachts een patatje pinda met een frikandel na een avondje stappen komt regelmatig voor. Ik ben dol op gebakken eieren met veel spek. Op een paar sneetjes witbrood met veel roomboter uiteraard. En de rand vet aan de boerenkarbonade laat ik zitten en eet hem ook op. En al is mijn sixpack door de glaasjes rode wijn wel een beetje verdwenen, mijn vrouw koopt nog steeds getailleerde overhemden voor me en ik pas er nog altijd in. Heb ik mazzel? Natuurlijk. Maar ik weet ook dat je van normaal eten niet dik wordt. Dik wordt je van het regematig eten van voedsel waar firma’s als Unilever een dikke vinger in hebben. De multinationals die ondanks hun mooie reclame slogans over gezond en duurzaam de produkten nog steeds volstoppen met vreemde stoffen die eigenlijk niet in voedsel horen. Alles voor de houdbaarheid en de winst. En niet tegengehouden worden door de politiek, want  politieke loopbanen zijn tijdelijk en dan is het mooi als er nog een commissariaat wacht bij een multinational. Waarom dit verhaal? Ik ben gek op vrouwen met een maatje meer. Nu niet meteen zeggen van: dan zit jij wel goed. Dat is namelijk niet zo. Rond en rolletjes zie ik graag, inderdaad! Maar het moet ook een beetje stralen. En dat doet het in veel gevallen niet, Stralen ga je van lekker en goed eten en misschien word je dan ook een beetje dik. En fabrikanten als Unilever en Lu verpesten het voor me. Die zorgen met hun gemaksvoeding alleen voor dik. Niet voor stralend.

KIEVITSEIEREN, DE LIEFHEBBERS DIE VERGETEN WORDEN

IMG_2603[1]Had ik net een pakje roggebrood en een doosje tuinkers in huis gehaald en in het keukenkastje naar het potje selderijzout dat daar zou moeten staan gezocht, blijkt dat alles tevergeefs. Of misschien bijna tevergeefs. De kans dat ik een doosje kievitseieren kan kopen is uiterst twijfelachtig, las ik net in de Leeuwarder Courant en het roggebrood en de tuinkers zijn een perfecte begeleiding voor een gekookt eitje van dit vogeltje.  Maar er is beslist dat er voorlopig  geen eieren geraapt mogen worden. Nu was ik dat ook zeker niet van plan. ik houd niet van eierzoeken. Maar ik houd destemeer van kievitseieren eten. Maar als niemand ze meer mag zoeken, kan ik ze niet  eten. Het gaat slecht met de kievit wordt er gezegd en dat komt door het eierrapen. Gek eigenlijk want de vroegere Poelier De Jong in Leeuwarden verkocht jaren geleden ieder seizoen wel meer dan 50 duizend kievitseieren. En toen had niemand het er over dat het slecht ging met de kievit. Het rapen van een paar duizend eitjes kan haast niet de oorzaak zijn. Wat wel zou kunnen is de veranderde omgeving waar de kieviten hun eieren leggen. De stukken bouwland en de weilanden zijn groter en netter geworden en de banden van de landbouwmachines groter en dikker. Maar ik ben geen deskundige, niet van de gewoonten van de kievit en zoals ik al zei helemaal niet van het rapen van kievits eieren. Maar ik weet alles van het koken en eten van kievitseieren. En wat zou het toch jammer zijn dat de deskundigheid van het koken en eten van kievitseieren verloren gaat.voor de volgende generaties. Ik lees reacties van mensen die het jammer vinden dat ze de kunst van het eierzoeken niet kunnen doorgeven aan het nageslacht. maar niemand heeft het over ons; de mensen die het eten en ook het koken van een kievitseitje tot kunst verheven hebben.

ALLERGENEN

Jaren geleden kreeg ik een mevrouw in mijn restaurant die bij binnenkomst aangaf allergisch te zijn voor kraanwater uit Leeuwarden. Kraanwater uit Heerenveen daarentegen kon ze wel verdragen. Ik zag het probleem niet echt want als je in Leeuwarden bent en allergisch voor water dat uit een Leeuwarder kraan stroomt, kun je in een restaurant toch vrij simpel op een ander drankje overstappen lijkt me. Ik vertel het verhaal nog wel eens als ik een nieuwe  fles wijn opentrek. Dat ik dat doe omdat ik ook allergisch ben geworden voor water  uit Leeuwarden. Een paar weken geleden kreeg ik een lijstje van de visboer met allergenen die in vis zitten. We zijn verplicht dit aan jullie te sturen was het onderschrift. Tegelijkertijd stond in de krant dat de Voedsel en Warenautoriteit gaat controleren, waarschuwen en bij herhaling boetes uitdelen als restaurants geen lijst hebben waarop de allergenen staan die in de gerechten op hun menukaart kunnen zitten.

Vanmiddag tijdens de BHV cursus hoorde ik van diverse kanten al dat horecaondernemers de allergenen op hun menukaart vermelden of een aparte lijst konden overleggen. Ik werd daar zo pissig van dat ik de demopop tijdens de reanimatie dusdanig met mijn vuisten op de plastic borstkas drukte dat ik de vloer er onder kon voelen. Rustig aan Klaas, zei de cursus leider, die pop moet nog vaker gereanimeerd worden. Niks rustig, zei ik. Ik dacht dat horecaondernemers vrije mensen waren, maar nee. Ze hebben iets overbodigs als de HACCP gepikt en sommigen hebben daar zware boetes voor gekregen. Het roken is uit de kleine kroegen uitgebannen door controles en zware boetes en nu hebben ze bij de overheid de allergenen ontdekt die ook weer tot boetes zullen lijden. Waarom pikken die horcamensen dit gepest allemaal. Zeg toch gewoon een keer met zijn allen: HIER DOEN WIJ NIET AAN MEE! Op dat moment klonk uit de AED een zachte maar dwingende vrouwenstem dat ze een schok ging uitdelen.

Natuurlijk zijn er mensen met allergieen waar je als horeca ondernemer en zeker als kok rekening mee hebtIMG_2600[1] te houden. Er zijn ook mensen die denken dat ze iets niet lusten en dan vertellen dat ze allergisch zijn. Maar iedereen die een horecabedrijf bezoekt en mondig genoeg is om zelf een drankje of een bordje eten te bestellen, is ook mondig genoeg om bij binnenkomst te vertellen dat hij of zij voor een bepaald product allergisch is. Al is het voor kraanwater uit Leeuwarden.