ADAM, EVA EN DE GÊNANTE LIJVEN

 

Nadat ik was afgewezen als deelnemer voor het televisieprogramma Adam zoekt Eva, liep ik een beetje met mijn ziel onder de arm door de stad. Ga maar even een eindje om, had mijn vrouw gezegd toen ik haar vertelde over het teleurstellende telefoontje van de secretaresse van de programmamaker.
Ik had er erg veel zin in gehad; een paar weken in mijn blootje op een tropisch strand met een mediageile blote mevrouw die ik dan zou moeten versieren. Dat was net iets voor me geweest. Versieren is immers mijn tweede natuur. Mijn vrouw had het ook nog aangemoedigd. Je bent hartstikke bruin van de zonnebank, zei ze, en als je je buik, je kalende kruin en je ietwat verschrompelde jongeheer negeert, ben je volgens mij de ideale kandidaat voor dit programma. Maar ze had het mis dus. Ze wilden me niet, ik was te oud. Ze hadden ook de foto’s, die mijn vrouw van me had genomen toen we deze zomer een dagje naar het naaktstrand waren, teruggestuurd. Vind jij dat nou ook, had ik mijn vrouw gevraagd, dat ik te oud ben om op televisie te komen. Nee hoor lieverd, bij Omrop Fryslân hebben ze heel veel oude mannetjes die andere oude en soms mallotige mannetjes interviewen. Misschien kun je daar die foto’s heen sturen. Kijk jij naar de Omrop, was mijn reactie, maar dat was al jaren geleden voor het laatst gebeurd, begreep ik toen. Zelf kijk ik wel eens, als ik aan het zappen ben, maar over hoe mijn blootfoto’s mij aan deelname aan een programma van Omrop Fryslân zouden kunnen helpen, had ik zo een twee drie geen idee. Bovendien zie ik niet veel mallotige oude mannetjes meer bij de Omrop. Die hebben ze waarschijnlijk allemaal al gehad.

Misschien is dat televisiegedoe helemaal geen goed idee, bedacht ik me, toen ik na mijn wandeling neerstreek op het terras van Fire Café. Het zou beter voor me zijn als ik ophield met dat carrière najagen. Misschien moet ik gewoon tevreden zijn met mijn leventje. Ik hoef niet te werken, eten en vooral drinken is er altijd genoeg en mijn vrouw, die bij ons de kostwinner is, zorgt royaal voor mijn zakgeld. Zeker als ze weer eens met de jongen die voor haar werkt ergens in een hotel zit voor de maandelijkse teambuilding. Eigenlijk was het nergens voor nodig dat ik op televisie zou komen en beroemd worden. Iedereen kent me immers al. Zeker in de cafés en op de terrassen in de stad.

Toch liet dat televisiegedoe me niet los en na veel bier heb ik ook veel ideeën. En ineens wist ik het. ‘Gênante Lijven’, dacht ik. Dat is een programma waar ik prima aan mee zou kunnen doen. Ik rekende af want ik wilde het magistrale idee meteen aan mijn vrouw vertellen. En als ik daar te lang mee wacht ben ik zo’n idee tegenwoordig zo weer vergeten. Toch moest ik mijn verhaal even uitstellen omdat er op de tafel een briefje lag dat ze een nachtje weg was voor een onverwachte tussenteambuilding met haar werknemer. Maar dit idee, beroemd worden met het programma Gênante Lijven, heb ik op geschreven. Voor het geval dat.

IMG_4972

Advertenties

TWIJFEL EN EEN LULLIG LEVENTJE

Heb ik nou een lullig leventje of ben ik een tevreden mens? Ieder jaar als de zomervakanties voorbij zijn vraag ik me dat af. Dan begint de twijfel toe te slaan. Kabbelt mijn leven alleen maar een beetje voort tot ik dood ben. Haal ik er niet uit, wat een weldenkend mens er uit hoort te halen?

Ik heb nog nooit gesnorkeld in de zee bij Curaçao, zoals mijn buren deze zomervakantie gedaan hebben. Mede omdat ik nooit heb leren zwemmen. Wat dan weer het gevolg is van een sadistische badmeester tijdens het schoolzwemmen vroeger. Een rondreis door Nieuw-Zeeland is er ook nog nooit van gekomen, zoals mijn vrienden Mees en Sarah hebben gedaan met de kids. Het is maar een dagje vliegen, vertelden ze me toen ik ze vorige week tegenkwam en dan staat er een super-de-luxe camper voor je klaar. Kennissen van Mees en Sarah waren deze vakantie naar Thailand geweest. Die hadden daar gefietst en als grap ook nog een ritje op een olifant gemaakt. Misschien gingen ze dat een volgende vakantie ook doen. Ze hadden op Instagram de foto’s gezien; kicken om op zo’n groot beest te zitten.

Mijn vrouw liet me foto’s zien van een villa met zwembad in Toscane, waar een vriendin van haar de vakantie met het gezin had doorgebracht. Zullen we dat volgend jaar ook gaan doen, vroeg ze. Gelukkig duurt volgend jaar nog een hele tijd, dacht ik en zei niet al te enthousiast: ja leuk. Maar ik wil helemaal niet weg. Ik wil gewoon thuisblijven. Bij mijn katten, mijn boeken en mijn televisie. Vorig jaar ben ik per ongeluk een dag naar de Efteling geweest en daarna heb ik me door alle opwinding 2 weken opgesloten in een donkere kamer. Maar je wilt toch ook wel eens wat anders, vragen ze me soms. Even er uit, een andere omgeving, een andere cultuur. Leid ik nu een lullig leventje dat zonder rimpels voorbijglijdt of ben ik een tevreden mens.

Nou nee! Eigenlijk niet. Voor mij is het aaien van de poezen, tijd hebben om een boek te lezen, 10 afleveringen van een Netflixserie achter elkaar uitzien wel vakantie genoeg. Gewoon thuis. Maar zoals ik al zei, soms twijfel ik wel eens zo in september na alle vakantieverhalen van anderen.IMG_4936

KNOFLOOK EN ZEURENDE VROUWEN

IMG_4927Vrouwen zeuren. Dat weet iedereen en zeker elke man. De leeftijd maakt ook niet uit, ik heb ze ouder gehad en jonger, op een gegeven moment, als de eerste verliefdheden over zijn, beginnen ze aan je te zuigen en te zeuren. De wereld zou een stuk probleemlozer zijn als de bevolking uit louter mannen bestond.

Maar het oog wil ook wat en dan is de aanblik, ondanks dat je weet dat ze verschrikkelijke zeuren, van een groepje vrouwen toch aantrekkelijker dan die van een meute mannen. Bovendien heeft een wereld met alleen mannen uiteraard ook wat praktische bezwaren. Er zijn een aantal zaken waar je toch beslist een vrouw voor nodig hebt.

Nu kun je dat oplossen door af en toe een rondje Weaze te doen, maar dat heeft onze burgemeester liever niet. En zo´n man kun je niet met een probleem opzadelen omdat je vrouw zeurt. Nee, in de praktijk zul je je behoeftes gewoon in huis moeten houden, zelfs als je weet dat je daar zeker weten gezeur over krijgt. Je kunt het namelijk nooit goed doen. Alleen aan je eigen behoefte denken is de snelste manier maar dat merken vrouwen meteen. Dus haal je alles uit de kast. Teder, ruig, romantisch, langzaam snel; maar wat je ook doet, je doet het sowieso op het verkeerde moment. En of dat nog niet genoeg is, gaat, in mijn geval dan, ook nog de leeftijd meespelen. Mijn vrouw en ik missen steeds vaker de synchronisatie. En dat ligt aan mij, heb ik van mijn vrouw gehoord. Je kunt daar natuurlijk wel een pilletje voor kopen, maar ik heb mijn leven lang nog geen aspirientje geslikt, dus ga ik ook hiervoor geen pil slikken.

Gelukkig staat er in mijn boekenkast het boek ´The truth about food`, met als onder titel ´eerlijk over eten´. Toen ik het kocht dacht ik nog, dit boek zouden meer koks moeten kopen. Misschien ga ik dan ook weer eens uit eten. Maar dat is weer een ander onderwerp. In het boek is een hoofdstuk opgenomen over natuurlijke oplossingen voor de problemen die mannen als ik zo kunnen hebben. In eerste instantie leek het ook nog wel een lekkere oplossing. Aardbeien, perziken, frambozen, asperges en spinazie, alleen zat ik wel in het verkeerde hoofdstuk te lezen. Een dieet van deze producten zorgt voor sterker sperma en dat heb ik sinds mijn laatste bezoek aan het MCL niet meer nodig. Voor mijn probleem is de oplossing knoflook. Knoflook bevat stoffen die bepaalde onderdelen van je lijf doen opzwellen. En verdomd, het werkt. De aanbevolen hoeveelheid is drie rauwe tenen per dag, maar enthousiast als ik ben, heb ik de eerst weken een hele bol opgegeten. Mij kan niks meer gebeuren, dacht ik nog. Alleen had ik geen rekening gehouden met de vrouwelijk eigenschap zeuren. Mijn vrouw viel flauw van mijn adem, zei ze toen ik voor de eerste keer sinds tijden weer eens liep te pronken. Dus lag ik even later klaarwakker op de logeerkamer het hoofdstuk knoflook nog eens na te lezen. Voor de lucht is niet echt een oplossing. Alleen als je partner ook knoflook gegeten heeft, is het probleem opgelost. Maar ik heb de handdoek in de ring gegooid. Het wordt toch weer te snel, te langzaam, niet teder genoeg of juist te. Kortom het gezeur hou je, wat je ook doet als man.

 

 

GOLFJES EN ALLERGIEËN

vuistIk ben een agressieveling, een bruut. Dat wordt me tenminste regelmatig verteld. Zelf zie ik dat wat anders, maar ik geef toe dat ik zo nu en dan best wel eens gewelddadig zou willen zijn. Daar maak ik me soms wel wat zorgen om. Dat ik een hekel wil hebben aan iedereen die anders is. En dan natuurlijk ook gewoon mensen in elkaar tremmen omdat ze niet zo zijn en denken als ik. Er hoeft geen andere reden voor te zijn; gewoon rammen!

Mijn ouders hebben me groot gebracht met het pacifistische gedachtegoed als basis voor mijn opvoeding en daar heb ik ook altijd naar geleefd. Maar ik voel dat het de laatste jaren verandert. Dat ik vaker de neiging heb mijn vuisten te ballen en iemand zijn kop even te verbouwen. Eerst dacht ik nog dat het door de ‘midlife crisis’ kwam, maar dat kan haast niet, daar heb ik alles aan gedaan wat er aan gedaan kan worden. Voor mijn vijftigste heb ik een nieuwe vrouw genomen en een Harley Davidson gekocht. Bovendien is dat ook al weer tien jaar geleden, daar ben ik wel overheen gegroeid. Het moet iets anders zijn. Toen heb ik, om mijn agressie kwijt te raken, een paar introductie bokslessen bij een sportschool gedaan. Niet dat het hielp. De trainer vond me een watje en zei dat ik wat kwaaier moest worden en harder op die zak meppen. Maar het zat er niet in. Ik kon onmogelijk kwader op die zak worden, de bokszak bedoel ik, niet de trainer. Daarna heb ik een poosje bij een psycholoog op de bank gelegen. Alles moest ik hem vertellen, over mijn eerste jeugdherinneringen, over mijn verhouding met mijn ouders, met mijn vrouw en hoe ons seksleven er uit ziet. Vooral in het laatste onderwerp was hij geïnteresseerd. Hij wilde weten of er zweepjes en handboeien aan te pas kwamen. Hierin moest ik hem teleurstellen en hij is er, nadat ik hem verteld had dat mijn vrouw een voorkeur heeft voor de missionarishouding, onder de dekens en in een donkere slaapkamer, ook niet meer op teruggekomen. Ik heb nog wat in de alternatieve sector gerommeld om van mijn kwade driften af te komen. De laatste was een mevrouw die het via mijn drukpunten wel even zou oplossen. Toevallig zaten al die punten waar ze op wilde drukken precies op de plekken waarvan mijn vrouw niet wil dat er iemand anders dan zij zelf er op drukt. Ik heb het haar dan ook maar niet verteld.

Maar wat is er dan met me aan de hand? Ik wil van het gevoel af dat ik een gewelddadig persoon ben, die regelmatig ongenuanceerd met zijn vuisten klaar staat. Toen ik het Handboek voor de Psychologie voor beginners er op na sloeg las ik dat violente gevoelens ook het gevolg vaneen allergische reactie kunnen zijn. Hoewel allergieën meestal voorkomen bij mensen van rond de dertig en van het vrouwelijke geslacht. Maar die worden niet gewelddadig, die gaan glutenvrij eten.

Het kan natuurlijk dat ik die allergie heb ontwikkeld waardoor ik bijvoorbeeld een schijthekel heb gekregen aan klootzakjes die met hun autootjes en scooters door mijn straat scheuren op weg naar de koffieshop en die, als ik er hun op aanspreek, mij meteen een racist noemen en mijn vrouw een varken. Waardoor mijn handen dan weer jeuken om ze niet met hun rotkoppen door de voorruit van hun eigen Golfje te duwen. Waarschijnlijk verklaart deze allergie ook mijn verhoogde koffieconsumptie, te hoge bloeddruk en opgezwollen aderen in mijn nek als ik iemand van Meldpunt Overlast aan de telefoon heb die me verteld dat ze niet meer mogelijkheden hebben om iets aan de overlast die ik meld te doen, dan dat ze doen. En dat de burgemeester heeft gezegd dat de koffieshops in onze stad er voor moeten zorgen dat de hele regio kan blowen. Dat ik de scheurende scootertjes en de gassende Golfjes maar voor lief moet nemen. Of verhuizen. Mijn allergie heeft er ook voor gezorgd dat mijn vrouw me iedere dag wel een keer waarschuwt dat ik niet de antieke ramen van het Stadhuis mag inslaan als ik de hond uitlaat. Iets dat ik heel graag wil, omdat daar de heren en dames zitten die er voor gezorgd hebben dat mijn dochters als ze de voordeur uitkomen nooit verder dan 100 meter van een koffieshop met bijbehorende overlast verwijderd zijn.

Maar mocht het ooit gebeuren dat ik in een allergische reactie zo’n blowende en pillenslikkende klootzak door de voorruit van zijn eigen Golfje smijt en dat ik een keertje zo hard in de telefoon schreeuw dat de mijnheer van het Meldpunt er een blijvende gehoorbeschadiging aan overhoudt en dat er toch af en toe een raam van ons mooie Stadhuis ingegooid wordt, dan kan ik er niets aan doen. Ik ben zo nu en dan gewelddadig en dat komt door mijn allergie. Ze kunnen me deze dingen niet kwalijk nemen, ik ben gewoon een beetje ziek.

OUDER WORDEN, MAAR NIET OUDER DAN VEERTIG

th1966DY5F

Ik wordt ouder en dat merk ik aan mijn vrienden. Ze ondergaan staaroperaties, moeten de hele dag door pissen en houden er maar niet over op dat ze tot 67 jaar door moeten werken.

Maar met mij gaat het nog goed. Zeker nu ik regelmatig op de site van Men’s Health kijk. Die internetsite staat vol tips aan dertigers en veertigers om in godsnaam toch maar niet te verouderen. Nu ben ik al een stuk ouder dan veertig, maar wat goed voor hen is zal ook best goed voor mij zijn. Dus zuip ik nu op hun advies al maandenlang iedere dag 2 liter koffie, neuk ik 3 keer per dag en eet ik me wezenloos aan gekookte tomaten. Alles om prostaatklachten te voorkomen. Eigenlijk moet ik ook nog regelmatig wat visolie drinken, maar sinds ik een gebroken arm heb gehad omdat mijn vader die te hard vasthield terwijl mijn moeder levertraan bij me naar binnen goot, weiger ik dat. Dan nog liever een lekluier.

Dat drie keer per dag seksen is overigens geen sinecure, maar ook daar weten de experts van Men’s Health wel wat op. Mijn vrouw heb ik het boek ‘vijftig tinten grijs’ laten lezen. Vrijwillig. Daar werd het al een stuk spannender van al vind ik zo’n latex onderbroekje nou niet bepaald geriefelijk zitten. De eerst keer dat ik hem droeg, dacht ik, ik houd hem de hele dag wel aan, maar al na een uurtje liep het zweet me in mijn laarzen. Dus trek ik nu maar drie keer per dag aan en uit. En mijn vrouw doet drie keer per dag wat ik zeg. Dat is wel eens anders geweest.

Ook is mijn buikvet verdwenen door al die bewegingen op en neer. Veel van mijn vrienden moeten hun veters al laten strikken omdat ze er zelf niet meer bij kunnen. Af en toe zeg ik wel eens tegen ze dat ze ook eens op de site van Men’s Health moeten kijken, maar volgens mij zitten ze liever op de bank met een biertje naar een programma van Omroep Max te kijken.

Nu is niet alles geweldig bij de mannen internetsite M H. Voor mijn gezondheid moet ik ook nog veel groene thee drinken en dat gaat er natuurlijk na al die liters koffie per dag niet meer in. Dus dat sla ik over. De fitness workouts sla ik sowieso over, sinds ik Arie Boomsma daarmee bezig zag. Ik denk dat Arie wegbezuinigd is, maar ook als ik de capriolen van de getatoeëerde sixpackers in die filmpjes van nu zie, weet ik dat zoiets nooit goed voor mij kan zijn.

De laatste keer dat ik ip de site keek werd er verteld dat ik naar muziek moet luisteren. Klassieke muziek helpt je te concentreren, van rap wordt je creatief en van snelle muziek ga je sneller werken. Ook vertelden ze dat je van kippenvelmuziek betere seks krijgt. Nu daar had ik nog een paar oude cd’ s van maar die heb ik allemaal weggegooid toen ik dat las. Meer seks dan 3 keer per dag overleef ik niet en als het zo door gaat mijn vrouw ook niet en moet ik misschien op zoek naar een nieuw exemplaar.

Toch merk ik af en toe dat ik ouder word. Niet eens alleen aan mijn vrienden. Maar af en toe wel aan mijn dochters als die naar me kijken met een blik van ‘ouwe lul, waar bemoei je je mee’. Daar zouden de mensen van Men’s Health een oplossing voor op hun site moeten zetten. Maar mannen die deze site lezen hebben geen kinderen, meestal ook geen vrouw. Deze mannen hebben alleen vriendinnen. En die heb ik al jaren niet meer gehad. Ik heb alleen ouder wordende vrienden, die ik waarschijnlijk, omdat ik mijn uiterste best heb gedaan jong te blijven, over een paar jaar in hun rolstoel naar de kroeg mag duwen.

th1966DY5F

Rollen en potten

IMG_4851  Het begint ‘s ochtends vroeg al, als ik met een emmer in de nacht verzamelde familiepies richting toiletgebouw loopt. Ik wens de buren goedemorgen die al lekker aan de koffie zitten en ga in de rij staan bij al die andere mannen die ook een emmer komen legen. Het legen van de toiletemmer schijnt een karweitje te zijn dat alleen door mannen kan worden gedaan. Nooit zie ik een vrouw met een emmer ontlasting over de camping zien lopen.

Mijn vrouw heeft het te druk met bedden, ontbijt en nog wat vage dingen die op een camping moeten gebeuren meteen nadat je wakker geworden bent. Dus ben ik de aangewezen persoon om de piesemmer te legen. Mijn voorstel om in de nacht gewoon achter de tent te ontladen heeft het bij de drie vrouwen waar ik mee op vakantie ben niet gehaald. Ook mag de emmer overdag niet gebruikt worden, dan moet ik met een wc-rol onder mijn arm een gênante wandeling over de camping naar dat zelfde toiletgebouw maken. De camping voorziet namelijk niet in toiletpapier. Af en toe loop ik om, soms met krampen in mijn lijf, zodat de mensen in de tenten om ons heen niet kunnen vragen af ik last van mijn darmen heb omdat ik die ochtend al voor de derde keer ga poepen. Drie keer is ook vaak, maar poepen op een camping is geen sinecure.

Gelukkig heb ik door schade en schande het toiletbezoek op de camping redelijk onder de knie gekregen, zodat ik niet meer zonder wc-rol op een campingtoilet mijn behoefte doe. Iets dat voor een schier onoplosbaar probleem zorgt. Wel moet ik de rol goed in de gaten houden, want heel vaak valt hij van het ieniemienie trespa plankje en rolt dan onder de deur door. Op campings zijn de wc-deuren nooit helemaal tot aan boven gesloten en ook aan de onderkant is heel veel ruimte om een rol wc-papier weg te laten rollen. Soms kan ik dan nog net, met mijn broek op de enkels onder de deur door grijpen en een puntje van het papier pakken. Niet dat ik dan de rol te pakken krijg, die ligt altijd te ver weg, maar ik kan er wel afgerold papier aftrekken. Die rol blijft om een of andere reden gewoon liggen. Het papier is wel een beetje nat van de vloer geworden, omdat er continu gedweild wordt, maar ik kan in ieder geval mijn billen afvegen. Nooit is er overigens iemand die die rol even onder de deur door terug duwt.
Misschien is dat een geluk bij een ongeluk want eigenlijk wil ik niet dat iemand weet dat ik in dat hokje zit. Een reutelende scheet kan dus ook niet, vind ik. Het moet ook niet stinken, want straks word ik daar op aangekeken en zegt een mede tentbewoner iets in de trant van: jij zat lekker te bouten vanochtend. Helaas is de tijd dat mijn ontlasting naar viooltjes rook al een poosje voorbij. Opvallend is trouwens wel dat de mensen in de wc’s naast me er vaak helemaal geen last van hebben dat iemand ze hoort of ruikt. Maar ik zit daar een beetje mijn billen bij elkaar te knijpen en moet luisteren naar gesprekken over moeilijke relaties, dikke benen en echtgenoten die altijd als ze veel bier gedronken hebben, naar het naaktstrand willen terwijl de dames die deze gesprekken voeren in de toiletten achter de heren afdeling, daar persé niet heen willen. Zelf wil ik altijd iemand graag in de ogen kunnen zien als ik er een gesprek mee voer, maar voor poepende en piesende vrouwen hoeft dat klaarblijkelijk niet. Die laten zich qua kletsen niet door een trespa wandje tegen houden. Zelfs als ik een plons hoor, het doortrekken van de stortbak en ik denk dat ze klaar zijn, kletsen ze gewoon door in hun hokje.
Over een week mag ik weer lekker thuis op mijn eigen pot klinkende scheten laten terwijl ik de krant lees, Facebook even check en tegen mijn vrouw kan roepen dat ze een rol wc-papier moet brengen omdat er niks meer ligt.

 

 

buffelmozzarella en niet te doneren organen*

mozzarella-latte-bufala

Sinds ik me aangemeld heb als orgaandonor ben ik een stuk vrolijker geworden. Niet omdat ik nu officieel donor ben. Maar ik vind dat ik de ontvanger van één van mijn organen niet met mijn zwaarmoedigheden op kan zadelen. Het kan niet anders dan dat zoiets door werkt op de nieuwe bezitter.

 

Dus ga ik op level 3, dat is met een continue glimlach op mijn gezicht, want dan is er geen plaats voor negatieve gedachten zoals mijn yogaleraar beweert. Ik moet zeggen dat ik wel een beetje moeite heb met die glimlach. Als ik af en toe in de spiegel kijk denk ik, stoppen Klaas. Dit lijkt meer op de grijns van een krankzinnige. Ook toen mijn vrouw ging opnoemen welke organen door mijn levensstijl sowieso niet meer te doneren vielen, had ik wel even moeite met mijn glimlach.

 

 Er blijf nog wel een beetje over mompelde ik, toen ze klaar was met haar lijst van mijn niet te doneren lichaamsdelen, bovendien ben jij straks verplicht donor omdat die ene man van de Partij voor de Dieren toen te laat was voor de stemming in de Tweede Kamer. Die partij is voor de vrijheid van het individu, zei mijn vrouw, ook als je zo goed als dood bent. Ik heb afgelopen maart op ze gestemd.  Op slag kwam mijn level 3 yoga glimlach terug. Weet je waar die partij ook mee voor gezorgd heeft, vroeg ik. Onder meer dat er nu zoveel wilde ganzen in ons land zijn dat er 200.000 moeten worden afgeschoten of vergast. En omdat ze ook tegen de jacht op vossen zijn, zie je nu veel minder vogels in de weilanden.

 

 Mijn vrouw had even geen weerwoord. Van dat moment moest ik gebruik maken want dat komt niet vaak voor. Weet je dat er door het gelobby van de PvdD   veel meer mensen vegetariër zijn geworden, ging ik door. Die eten allemaal geitenkaas in plaats van vlees. Voor kaas heb je melk nodig en dus worden er veel geitjes geboren waarvan de helft overtollige bokjes zijn die na een lange autorit in Spanje worden opgegeten. Ik eet nooit geitenkaas, zei mijn vrouw. Nee maar wel buffelmozzarella. Dat is ongeveer hetzelfde verhaal, alleen worden de jonge buffelstiertjes  daar in Italië niet opgegeten. Bij mijn vrouw kwam ook even een glimlach op het gezicht. Daar worden ze met een hamer de kop ingeslagen na de geboorte, ging ik treiterend door. En soms doen ze niks en dan gaan die beestjes na 2 dagen vanzelf dood door dorst en honger. De glimlach van mijn vrouw was alweer verdwenen. Je overdrijft zeker, zei ze. Natuurlijk, zei ik. Ik probeer je alleen er van te overtuigen dat ze bij die partij wereldvreemde ideeën hebben over dierenwelzijn. Wat zullen we eten, vroeg mijn vrouw, die genoeg had van het gesprek. Ik ga even bij de slager kijken of die nog een stukje lever te doneren heeft zei ik.

 

 

 

 

 

lovehandles en hoe er mee om te gaan

love_handles_belly_fat_gut_main[1]Lovehandels? Inderdaad ik heb ze, dacht ik toen ik mezelf in de spiegel bekeek. Tot een paar dagen geleden wist ik nog niet wat het waren, maar het was me uitgelegd door een vriendin van mijn vrouw die ik tegenkwam in de kroeg. Je krijgt een buikje Klaas, zei ze en ik kon nog net voorkomen dat ze met haar wijsvinger in mijn zij prikte waar ook een vetrolletje over mijn broekriem bubbelde. Dan heeft je vrouw wat om vast te pakken, grinnikte ze. Lovehandles dus.

 

En nu ik in de beslotenheid van mijn slaapkamer in de spiegel keek, moest ik wel erkennen, het goddelijke lijf van vroeger begon wat tekenen van verval te tonen. Vooral rond mijn middel. ik trok de nieuwe zwembroek aan die mijn vrouw voor me gekocht had. Zo’n broekje waar Olympische wedstrijd zwemmers zich in vertonen, maar  waar ik niet in gezien wilde worden op een zomers Waddenstrand. Het is te klein, zei ik tegen mijn vrouw, die de slaapkamer in kwam om te kijken hoe mijn nieuwe strandoutfit me stond. Wel nee, zei ze, je hebt nog 2 weken voor we weg gaan. Even een klein crashdieet en dan zit hij als gegoten.

Met die goede raad in gedachten keek ik op mijn laptop op de site van mijn favoriete mannenblad Men’sHealth. Ik bekeek diverse workouts, die me te veel moeite gingen kosten, las even de borsthaargids door, waar ik in dit geval natuurlijk helemaal niets aan had. Bovendien ging dit over mannen die meer borstharen hebben dan die 10 die bij mij rond iedere tepel groeien. Ik las ook nog een stukje over sport BH’s voor mannen, over wat je moet doen als je een luie minnaar bent en bekeek een aantal zwembadbilfies. Dat zijn selfies van damesbillen,voor wie dat nog niet weet.

Maar uiteindelijk vond ik wat ik zocht. MH laat me eigenlijk nooit in de steek. Intermittent Fasting. 18 uren lang per dag niks eten, de andere 6 wel. Nou ja, een beetje langer in je bed blijven, een paar uurtjes werken en dan in 6 uurtjes een paar maaltijden wegstouwen. Niks geen dieet, alles mag gegeten worden en mijn lovehandles zouden verdwijnen als sneeuw voor de zon. Dat moest ik toch 2 weken vol kunnen houden. De weegschaal gaf 79.2 kilo aan. Ik ga voor 75, zei ik tegen mijn vrouw toen ik later in bed stapte. Het was even afzien, de eerste ochtend, maar met veel koffie was het lijden te overzien. Bovendien lokten einde middag de wijn en de maaltijden. De tweede dag was erger omdat mijn vrouw ’s ochtends een gevulde koek bij haar koffie nam en ook het voor mij bestemde exemplaar opat, omdat ik die toch niet mocht eten. Toen werd het afzien. De vierde dag ben ik afgehaakt, nadat de weegschaal 79.3 aangaf. Ook na uitgebreid toiletbezoek bleef de weegschaalwijzer op hetzelfde gewicht staan.

Ik ga die zwembroek ruilen, zei ik tegen mijn vrouw. die moet groter. Ik kan me niet op het strand vertonen met zulke lovehandles. Mijn vrouw kreeg een ietwat eigenaardige glimlach op haar gezicht. Misschien ga ik ze binnenkort gebruiken, zei ze.

 

spiegeltjes, kralen en een safaritent

IMG_4808

Voor een tent is het wel een mooi onderkomen. Er staat een 2 persoonsbed in met een boxspring en een stapelbed voor de kinderen. In het voorste gedeelte staat een tafel met stoelen, bekleed met antilopenhuid en zelfs over de koelkast hangt een dierenvelletje. Voor het espressoapparaat is er een apart kastje waar ook een dingetje staat waar je de i-pod in kan duwen. Een overdekt terras met verwarming, een buitenkeuken en een loungebank met stoelen die ook bekleed zijn met dierenhuiden. Dit is een safaritent, zei mijn vrouw. Ik had me eigenlijk voorgenomen om nooit meer te kamperen, zei ik. Dit is geen kamperen, als je in een safaritent slaapt heet dat ‘glamping’, zei mijn vrouw. Ik hoop niet dat die dierenvellen vol vlooien zitten, zei ik, toen ik me met een glas koele rosé op de loungebank met de antilopenhuid liet zakken. De mevrouw van de camping kwam nog even langs om te horen of alles naar wens was en gaf tegelijkertijd ook de code voor de wi-fi door, want ik had aangegeven dat ik nog wel even een stukje voor dit prachtige blad moest versturen. Waarom heet dit nou een safaritent, vroeg ik de eigenaresse om iets aardigs te zeggen. Het bleek dat ze in Zuid Afrika tenten als deze gebruiken om mensen die een dure wildsafari maken te herbergen. Daarna begon ze een verhandeling van een half uur over alle diertjes die op, maar vooral rond de camping in het wild leefden. Ze stopte pas toen ik begon te gapen en een nieuwe fles rosé ontkurkte. Mijn vrouw en de kinderen gingen met de auto naar het dichts bijzijnde dorp om de dingen te kopen die niet meer in onze bestelbus pasten. Ik blijf hier om een beetje naar het wild te turen, zei ik, tenslotte zit ik nu voor een safaritent. Ik zette mijn verrekijker naast de fles rosé. Die verrekijker was overigens niet zo’n goed idee, want binnen een half uur kwam er al een mede kampeerder met een rode kop naar me toe die vroeg waarom ik naar zijn vrouw zat te gluren met een verrekijker. Ik begon eerst nog even over dat ik in een safaritent zat en nu naar het wild en de inboorlingen aan het speuren was en dat ik al een olifant in de verte gezien had. Hij werd nog roder en dacht even dat ik met die olifant zijn vrouw bedoelde, wat maar zo gekund had. Dat had ik door de kijker al gezien. Toen ik hem, bij gebrek aan spiegeltjes en kralen, een koud biertje in de hand duwde kalmeerde hij een beetje. Binnen vijf minuten had ik daarna een uitnodiging om de volgende dag het biertje terug te komen halen. Ik moest wel iets meenemen om op te zitten, want zijn vrouw en hij hadden slechts twee klapstoeltjes bij de tent. Ondertussen kwam mijn eigen vrouw met beide dochters bepakt en bezakt aanlopen. Tot morgen, zei de man tegen mijn vrouw toen ze elkaar passeerden. Wat was dat, vroeg mijn vrouw. Ja, ik maak snel vrienden, antwoordde ik. Nadat we een biefstukje op de gril van de buitenkeuken hadden geroosterd en ik net mijn vrouw wilde voorzien van toastjes met Franse geitenkaas, klonk er geschreeuw achter uit de tent. Mijn oudste dochter stond op een antilopenkrukje naar de grond te wijzen. Twee kleine bruine padden hipten door de tent. Jaag ze weg, riep mijn vrouw panisch, half verscholen achter mijn rug. Waar is mijn geweer, brulde ik. Per slot van rekening woonde ik nu in een safaritent. Het schietgerei was even niet te vinden, maar met een lege roséfles had ik de beide minimonsters er binnen de kortste keren uit. Dankbaar keken de beide dames naar de grote jager. Met een fles ben ik niet te verslaan, zei ik met gepaste trots. De volgende dag kreeg ik opnieuw te maken met de ontberingen die het ‘glamping’ op zo’n kampeerterrein met zich meebrengt. ’s Ochtends om half zes draaide ik me even om op mijn boxspring en merkte dat het al licht was. Ergens zaten er twee verliefde duiven in een boom. Wat leuk, dat koeren, dacht ik nog. Samen koeren met mijn vrouw had ik allang niet meer gedaan, dus gun je dat zo’n duivenpaartje. Maar na een kwartier dacht ik al van het moet niet veel langer duren en nog een kwartier later was ik er helemaal klaar mee. Wat denken zulke duiven wel, dat ze langer kunnen koeren dan ik met mijn vrouw? Bovendien was ik nog niet van plan om op te staan en ze hielden me met hun gekoer wel uit de slaap. Woest wilde ik de tent uit rennen, daarbij even vergetend dat zelfs een safaritent is vergeven van de ritsen. Bovendien raakte ik verstrengeld in de klamboe die de muskieten en ander stekend spul moesten tegen houden. De duiven koerden, niet onder de indruk van een blote man met een klamboe om zich heen, rustig door. Tot ik een van de met antilopenhuid bekleedde krukjes uit de tent de boom in smeet. Toen waren de duiven verdwenen. Het krukje niet, dat bleef gewoon boven in de boom tussen twee takken hangen. Mijn vrouw vond later die ochtend dat ik er wel moest voor zorgen dat het antilopenkrukje weer naar beneden kwam. Het was best een hoge boom. Misschien kunnen we hem kappen, opperde ik, maar mijn vrouw dacht dat de campingbaas het misschien geen goed idee zou vinden. Na de strubbelingen van zo’n eerste dag was het verblijf in de safaritent niet onaangenaam. Het beviel mijn vrouw zo goed dat ze me vroeg om volgend jaar echt op safari te gaan. Ergens in Afrika. Moet je luisteren, vertelde ik haar. We zitten nu in Opende, dat is vijf kilometer voorbij Drachten. Ik heb in ruim twee weken tussen Opende en Liwwadden achthonderd kilometer gereden voor de dingen die jij allemaal vergeten was. Hoe denk je dat van uit Afrika te regelen. Daarna komt het moment dat ik dan weer voor haar smelt. ‘Tijgertje van me, zei ze, dat los jij toch zo op? En tot de volgende vakantie leven we weer lang en gelukkig. Zeker als ik af en toe het onderbroekje aantrek met het luipaarddessin dat ze voor me heeft gekocht in Surhuisterveen.

 

 

detox en wasmachines zonder Arie Boomsma

Op de site van mijn favoriete mannenblad Men’s Health stond een recept voor chili con carne. Nu ben ik beroepshalve uiteraard geïnteresseerd in recepten en deze chili kon detoxsapjes vervangen. Sinds ik zo stom geweest ben om mijn dochter het kookboek van Rens Kroes te geven, ja ja, de lelijke zus van Doutzen, offer ik me regelmatig op en drink geperste sapjes tarwegras, kool en wortel, al dan niet vermengd met het sap van een verschrikkelijk bittere grapefruit en lichtelijk bij gebonden met gebroken lijnzaad. Dat is goed voor oudere mensen, zegt mijn dochter en met een samengeknepen mond beaam ik dat dan maar. Je wilt zo’n kind ook niet teleurstellen. Maar diep in mijn hart kan ik mezelf wel voor de kop slaan dat ik dat boek ooit voor haar gekocht heb. Maar ontgiften doen de drankjes wel denk ik, gezien de geuren die een uurtje later het lichaam verlaten. Net als na een bord chili con carne dus. En het recept in Men’s Health leek een aardige afwisseling van de sapjes van Rens Kroes. Het recept vermeldde ook dat je van het eten van deze chili een bonusdosis eiwitten binnen krijgt die dan een boost aan je seksleven kan geven. Misschien is het toch niet zo’n goed idee deze chili, dacht ik toen ik dat las. Maar ook hier had de on-line versie van dit mannenblad iets op gevonden. Naast het artikel over de chili en de detox stond met grote letters: Anti-sleur standjes; vijf standjes voor buiten de slaapkamer. Ik opende het artikel in de hoop dat Arie Boomsma ze niet voor zou doen. Die figureert nogal eens in filmpjes met work-outs op deze site en die klik ik dan meteen weer weg om toch nog een leuke dag te hebben. Maar Arie was gelukkig weg bezuinigd. Hoe krijg ik mijn vrouw zo gek, dacht ik toen ik de getekende standjes bekeek. Maar de oplossing deed zich vanzelf voor toen mijn vrouw een bad nam en daar halverwege even met haar badjas aan even uitstapte om een kopje thee te halen. Ik had de standjes nog eens goed bestudeerd en greep haar halverwege de trap. Ik weet wat leuks, zei ik, terwijl ik mijn onderbroek uit trok en net als op het plaatje in de Men’s Health op een traptrede ging zitten. Nou moet jij op me komen zitten en een voet op de leuning leggen, zei ik. Mijn vrouw keek me zo eens aan van: moet ik een dokter bellen, maar ze houdt van me en gunt me af en toe wel een pleziertje. Helaas zijn de traptreden niet al te breed en daarom heb ik er plaatjes van traanplaat op geschroefd om niet uit te glijden. Maar toen mijn vrouw op me klom gleed ik door haar gewicht met mijn blote kont een trede naar beneden. Het bloede niet eens zo erg, maar er moest wel een pleister op, zei mijn vrouw toen ze de schrammen op mijn billen bekeek. Standje twee dan nu maar, dacht ik. Daarvoor moest ik volgens het artikel op een draaiende wasmachine gaan zitten, weer met mijn vrouw boven op me. De machine op de centrifugeerstand en dan ging de sleur ons seksleven verdwijnen. Toen de machine op volle toeren draaide voelde het niet eens onaardig. Niet erg gemakkelijk maar het trilde wel lekker. Tot dat na vier minuten de machine stopte en mijn vrouw op de grond ging staan. Wat doe je, zei ik. Ja hij is klaar, antwoordde mijn vrouw, ik doe er eventjes een nieuwe was in. Ik stapte er ook maar af, want anders kon het deurtje van de wasmachine niet open. Is er nog wat leuks op tv, vroeg mijn vrouw toen de wasmachine aan de voorwas begon. Eva Jinek begint zo, zei ik. Mooi antwoordde mijn vrouw, daar wordt je tenminste niet overstuur van.