kraan dicht bij het inzepen

Vanochtend heb ik alles fout gedaan, maar dat komt doordat de tips om spaarzaam met water om te gaan tijdens deze ongekende extreme droogte waarmee we te maken hebben, pas op pagina 23 van de krant stonden. Voordat ik ze las had ik dus al lekker 10 minuten onder een warme douche gestaan. Fout dus! Kort douchen had gemoeten en ik had het eerste, voor mijn lijf te koude, water moeten opvangen in een emmer. Met dat opgevangen water had ik de auto kunnen wassen, de vaat kunnen doen en de bloemen water geven. De douchekraan had dicht gemoeten tijdens het inzepen en haren wassen, maar ook dat heb ik tot mijn grote spijt niet gedaan. Nu stelt het haren wassen in mijn geval niet veel voor aangezien er alleen aan de zijkanten nog wat groeit. Ik had voor het douchen ook al gepoept en doorgespoeld, maar dat had eigenlijk niet eerder gemoeten dan wanneer de hele familie geweest was. Ook had ik de afwasmachine laten draaien omdat er geen schoon kopje voor mijn ochtendkoffie was. Gelukkig drink ik wel altijd kleine kopjes espresso en dan gebruik je dus wel minder water dan wanneer je cappuccino’s drinkt. Maar ik ga het goed maken. Het weerbericht een paar bladzijden verder meldde dat het ook morgen nog extreem droog is. Morgen ga ik niet poepen, niet douchen en bijna zeker ook geen auto wassen. Ook drink ik morgen geen koffie maar offer me op zodat andere mensen dat wel kunnen doen en begin de dag met een paar glazen wijn. Alles om water te besparen zodat Vitens druk op de kraan kan blijven houden.

Death over Drachten

Onrust in Drachten, stond in de Leeuwarder Courant. Ik kon me er niks bij voorstellen, Zou het carillon in elkaar gestort zijn, iets waar waarschijnlijk iedereen blij van geworden zou zijn, of het beeldje van Drachtens meest beroemde muzikant Peye Rasp onthoofd door een terrorist, wat wel een beetje erg zou zijn, of is per ongeluk de Drachtster vaart weer gedempt; wat lullig zou zijn, maar wel veel parkeerplekken zou opleveren. Nieuwsgierig geworden heb ik het hele artikel maar gelezen. Maar het ging over Metalmuziek in poppodium Iduna. Verdomd, dat heb ik gemist, dacht ik. Niet dat ik zo gek ben op metalmuziek, maar mijn dochter had vorige week in de verkleedkist mijn leren armbandjes met spikes en mijn leren pet met de roestvrijstalen klep opgevist, die ik vroeger in de jaren dat ik nog haar had en te veel bier dronk, droeg. En dit metalfestival in Drachten was dus een mooie gelegenheid geweest om ze even aan kunnen trekken. Nu moet ik wachten tot ze vlak bij mijn huis Into the Grave organiseren. Maar in Drachten bleken ze minder blij van het festival te zijn. Kwetsend, zeggen ze bij monde van CU frontman Pieter van der Zwan. Vooral de namen van de bands en de teksten van de nummers die de bands spelen vielen niet in goede aarde. Ik zat me eens onder mijn leren pet met de roestvrijstalen klep te krabben, die ik op verzoek van mijn dochter had opgezet en waardoor zij in een deuk lag van het lachen. Hoe kunnen die teksten nou kwetsend zijn? Ik heb nog nooit een woord kunnen verstaan van een tekst van een metal band. Geschreeuw hoor je en keiharde gitaren, maar nooit heb ik een metalzanger kunnen betrappen op een keurig uitgesproken en verstaanbare tekst. Dat is ook niet nodig. Als het maar hard is en veel bier voorhanden. Laat je niet voor het karretje spannen Van der Zwan, dacht ik. Iets is pas kwetsend als je er tegen je wil mee geconfronteerd wordt. Niet als je er een kaartje voor moet kopen. Vrijheid, blijheid toch?  Op het festival zingen ze nummers met de titel ‘Youth against Christ, las ik in de krant en als je het daar niet mee eens bent dan zou je kunnen gaan biddentegen het evenement, net als de Vrije Baptisten gedaan hebben. . Maar het college van b. en w. van Drachten vragen grenzen te stellen aan een muziekfestival? Is tolerantie niet één van de pijlers van het Christelijk geloof? Mijn dochter legde mijn leren riem met doodskoppen naast de krant op tafel. Die zat ook in de verkleedkist, zei ze en of ze die om mocht naar school. Ik zei dat ik daar nog even over na wilde denken. Je kunt daar mensen mee kwetsen.

ik schaam me

Mijn jongste dochter houdt van Dylanhaegens, een youtuber. Een youtuber is iemand die onnozele filmpjes op youtube zet, die door duizenden onnozelaars of te jonge meisjes, zoals in het geval van mijn dochtertje, worden bekeken. En door de advertenties die er omheen geplakt worden, loopt zo’n youtuber financieel dan binnen. Ik heb er geen moeite mee. Als je op deze manier veel geld kan verdienen met je dat zeker gaan doen. En omdat ik in het kader van familie en vaderschap ook eens wat leuks met mijn dochtertje moet doen, zit ik af en toe ook weleens met verbijstering naar de verrichtingen van youtubers te kijken. Uiteraard probeer ik wel eens mijn dochtertje naar andere filmpjes te laten kijken, bijvoorbeeld hoe eekhoorntjes hun wintervoorraad aanleggen of de TED talk van Jamie Oliver over de hoeveelheid suiker kinderen door de voedselindustrie te verstouwen krijgen, maar dat lukt niet echt. Geeft niet. Maar ze schrok wel toen ik op een gegeven moment hartgrondig vloekte terwijl ze naast me op de bank zat met haar tabletje en ik vanuit mijn ooghoek Jimmy zag. Jullie kennen Jimmy wel. Een stakker in de mist. Loopt de hele dag als een malloot door de stad en vraagt om een euro. Toen ik vorige week op een avond met de familie een ijsje bij La Venezia haalde kwam Jimmy aanlopen en vragen om een euro, of liever nog twee. Nu loop ik altijd met losse euro’s in mijn zak. Er zwalken nogal wat mensen door de stad die je aanklampen voor een euro. Ik geef ze ook altijd wat. Soms moet ik zelfs het wisselgeldbakje van mijn vrouw plunderen om te zorgen dat ik muntjes in mijn broekzak heb. De mevrouw die achter ons in de rij stond voor een ijsje gaf niks en verkondigde luidkeels dat de euro’s die Jimmy kreeg toch maar aan drugs op zouden gaan. Dat de staat maar voor deze mensen moest zorgen, waarop mijn vrouw achterom keek en zei dat wij toch met zijn allen de staat in dit land vormen. Wat natuurlijk een waarheid als een koe is maar bij deze mevrouw niet helemaal landde. Toen we later voor het raam van de ijssalon van ons ijsje zaten te genieten, kwam Jimmy weer terug. De meisjes die naast ons van hun ijsje zaten te likken wilden Jimmy wel geld geven, maar alleen als hij een liedje ging zingen. Ons eigen ijsje smaakte meteen niet meer. Gelukkig had ik de mijne bijna op. ‘Deze man is ziek, die heeft hulp nodig. Het kan je zelf ook gebeuren dat je dakloos en aan de drugs raakt.’ De dames waren niet onder de indruk van onze argumenten. Jimmy kreeg ook geen euro van ze. En daarom vloekte ik toen ik de dag daarna samen met mijn dochtertje het filmpje zag van een of andere klootzak in een jasje met de emblemen van onze hoofdstedelijke voetbalclub, die Jimmy laat zingen, dansjes doen en zijn kale hoofd wil scratchen. Jimmy vindt het niet erg, zie ik, die krijgt euro’s. Maar ik werd er redelijk onpasselijk van en daarna pissig. Ben je boos Heitie, vroeg mijn dochter. Nee lieverd, zei ik, ik ga alleen die lul die Jimmy pest op zijn bek slaan. Dat is er niet van gekomen, want mijn vrouw kent me en kwam snel met een glaasje rode wijn aan. En ik wordt van niks zo kalm als een glas rode wijn. En daarna schaamde ik me. Ik schaamde me in een stad te wonen waarvan de bewoners en het gemeentebestuur niet in staat zijn voor deze paar mensen te zorgen. Het kan best dat het hun eigen schuld is dat ze in een situatie als deze terecht zijn gekomen, misschien hebben ze vroeger veel rottigheid uitgehaald. Het kan ook dat ze gewoon ziek zijn. Maar in een stad waar honderden mensen achter het kruis van de Passion hebben aanlopen; toch wel het symbool van barmhartigheid voor wie het wil geloven, moet er toch wel een acceptabele oplossing voor deze mensen bedacht kunnen worden. En als ik weer in de stad loop en Jimmy of één van zijn collega’s een euro geef, gestolen uit het wisselgeldpotje van mijn vrouw, dan ga ik wel even vloeken, binnensmonds beloof ik, want in een stad waar miljoenen worden uitgegeven aan voetbalstadions en cultuurfeestjes voor de happy few van de stad, is er vast ook wel een wisselgeldpotje voor de Jimmy’s

MOOI DIK

IMG_2607[1]Ik ben niet dik, want ik eet. En ik eet alles waarvan voedseldeskundigen, dieetgoeroes en gezondheidsfundamentalisten vinden dat het eigenlijk niet kan. ’s Nachts een patatje pinda met een frikandel na een avondje stappen komt regelmatig voor. Ik ben dol op gebakken eieren met veel spek. Op een paar sneetjes witbrood met veel roomboter uiteraard. En de rand vet aan de boerenkarbonade laat ik zitten en eet hem ook op. En al is mijn sixpack door de glaasjes rode wijn wel een beetje verdwenen, mijn vrouw koopt nog steeds getailleerde overhemden voor me en ik pas er nog altijd in. Heb ik mazzel? Natuurlijk. Maar ik weet ook dat je van normaal eten niet dik wordt. Dik wordt je van het regematig eten van voedsel waar firma’s als Unilever een dikke vinger in hebben. De multinationals die ondanks hun mooie reclame slogans over gezond en duurzaam de produkten nog steeds volstoppen met vreemde stoffen die eigenlijk niet in voedsel horen. Alles voor de houdbaarheid en de winst. En niet tegengehouden worden door de politiek, want  politieke loopbanen zijn tijdelijk en dan is het mooi als er nog een commissariaat wacht bij een multinational. Waarom dit verhaal? Ik ben gek op vrouwen met een maatje meer. Nu niet meteen zeggen van: dan zit jij wel goed. Dat is namelijk niet zo. Rond en rolletjes zie ik graag, inderdaad! Maar het moet ook een beetje stralen. En dat doet het in veel gevallen niet, Stralen ga je van lekker en goed eten en misschien word je dan ook een beetje dik. En fabrikanten als Unilever en Lu verpesten het voor me. Die zorgen met hun gemaksvoeding alleen voor dik. Niet voor stralend.

KIEVITSEIEREN, DE LIEFHEBBERS DIE VERGETEN WORDEN

IMG_2603[1]Had ik net een pakje roggebrood en een doosje tuinkers in huis gehaald en in het keukenkastje naar het potje selderijzout dat daar zou moeten staan gezocht, blijkt dat alles tevergeefs. Of misschien bijna tevergeefs. De kans dat ik een doosje kievitseieren kan kopen is uiterst twijfelachtig, las ik net in de Leeuwarder Courant en het roggebrood en de tuinkers zijn een perfecte begeleiding voor een gekookt eitje van dit vogeltje.  Maar er is beslist dat er voorlopig  geen eieren geraapt mogen worden. Nu was ik dat ook zeker niet van plan. ik houd niet van eierzoeken. Maar ik houd destemeer van kievitseieren eten. Maar als niemand ze meer mag zoeken, kan ik ze niet  eten. Het gaat slecht met de kievit wordt er gezegd en dat komt door het eierrapen. Gek eigenlijk want de vroegere Poelier De Jong in Leeuwarden verkocht jaren geleden ieder seizoen wel meer dan 50 duizend kievitseieren. En toen had niemand het er over dat het slecht ging met de kievit. Het rapen van een paar duizend eitjes kan haast niet de oorzaak zijn. Wat wel zou kunnen is de veranderde omgeving waar de kieviten hun eieren leggen. De stukken bouwland en de weilanden zijn groter en netter geworden en de banden van de landbouwmachines groter en dikker. Maar ik ben geen deskundige, niet van de gewoonten van de kievit en zoals ik al zei helemaal niet van het rapen van kievits eieren. Maar ik weet alles van het koken en eten van kievitseieren. En wat zou het toch jammer zijn dat de deskundigheid van het koken en eten van kievitseieren verloren gaat.voor de volgende generaties. Ik lees reacties van mensen die het jammer vinden dat ze de kunst van het eierzoeken niet kunnen doorgeven aan het nageslacht. maar niemand heeft het over ons; de mensen die het eten en ook het koken van een kievitseitje tot kunst verheven hebben.

ALLERGENEN

Jaren geleden kreeg ik een mevrouw in mijn restaurant die bij binnenkomst aangaf allergisch te zijn voor kraanwater uit Leeuwarden. Kraanwater uit Heerenveen daarentegen kon ze wel verdragen. Ik zag het probleem niet echt want als je in Leeuwarden bent en allergisch voor water dat uit een Leeuwarder kraan stroomt, kun je in een restaurant toch vrij simpel op een ander drankje overstappen lijkt me. Ik vertel het verhaal nog wel eens als ik een nieuwe  fles wijn opentrek. Dat ik dat doe omdat ik ook allergisch ben geworden voor water  uit Leeuwarden. Een paar weken geleden kreeg ik een lijstje van de visboer met allergenen die in vis zitten. We zijn verplicht dit aan jullie te sturen was het onderschrift. Tegelijkertijd stond in de krant dat de Voedsel en Warenautoriteit gaat controleren, waarschuwen en bij herhaling boetes uitdelen als restaurants geen lijst hebben waarop de allergenen staan die in de gerechten op hun menukaart kunnen zitten.

Vanmiddag tijdens de BHV cursus hoorde ik van diverse kanten al dat horecaondernemers de allergenen op hun menukaart vermelden of een aparte lijst konden overleggen. Ik werd daar zo pissig van dat ik de demopop tijdens de reanimatie dusdanig met mijn vuisten op de plastic borstkas drukte dat ik de vloer er onder kon voelen. Rustig aan Klaas, zei de cursus leider, die pop moet nog vaker gereanimeerd worden. Niks rustig, zei ik. Ik dacht dat horecaondernemers vrije mensen waren, maar nee. Ze hebben iets overbodigs als de HACCP gepikt en sommigen hebben daar zware boetes voor gekregen. Het roken is uit de kleine kroegen uitgebannen door controles en zware boetes en nu hebben ze bij de overheid de allergenen ontdekt die ook weer tot boetes zullen lijden. Waarom pikken die horcamensen dit gepest allemaal. Zeg toch gewoon een keer met zijn allen: HIER DOEN WIJ NIET AAN MEE! Op dat moment klonk uit de AED een zachte maar dwingende vrouwenstem dat ze een schok ging uitdelen.

Natuurlijk zijn er mensen met allergieen waar je als horeca ondernemer en zeker als kok rekening mee hebtIMG_2600[1] te houden. Er zijn ook mensen die denken dat ze iets niet lusten en dan vertellen dat ze allergisch zijn. Maar iedereen die een horecabedrijf bezoekt en mondig genoeg is om zelf een drankje of een bordje eten te bestellen, is ook mondig genoeg om bij binnenkomst te vertellen dat hij of zij voor een bepaald product allergisch is. Al is het voor kraanwater uit Leeuwarden.

FINANCIEEL ONAFHANKELIJK

Slechts 42 procent van de vrouwen in Nederland is financieel onafhankelijk van haar echtgenoot las ik in de krant. Degene die het artikel geschreven had vond dat het percentage omhoog moest. Ik was het er volkomen mee eens. Mijn vrouw is al jaren financieel onafhankelijk van mij en zolang ik de beschikking heb over haar pinpas en creditcards heb ik daar geen enkele moeite mee. Integendeel. Soms vraagt ze me wel eens of ik niet iets wil doen om het huishoudbudget wat naar boven bij te stellen. Natuurlijk zou ik dat kunnen doen, maar ik zie er absoluut de noodzaak niet van in, zelfs niet als ze me dreigt met uitzetting uit de echtelijke woning. Liefje, zeg ik dan, wie moet dan de werkster aansturen, de flesjes wijn in huis halen en zorgen dat er leuke weekendjes geboekt worden. Natuurlijk ga ik het huis uit als jij dat graag wilt. En ook al zijn we in gemeenschap van goederen getrouwd, jij mag alle meubeltjes en ook de auto houden. Maar het is niet handig weet je. Want dan moet je me 12 jaar lang alimentatie betalen en dan houd je misschien niet genoeg geld over om in dit huis te blijven wonen, de leasemaatschappij van de auto te betalen en de oppas voor de kinderen. Uiteraard kun je dan altijd bij me aankloppen voor een financiële bijdrage, maar je bent er juist zo trots op dat je financieel onafhankelijk bent. Waarschijnlijk wordt je dan heel ongelukkig. En dat verdien je niet. Ik bewonder je omdat je zo stoer en onafhankelijk bent. Vaak kijkt ze me dan aan met van die van verliefdheid smeltende ogen en dan weet ik dat mijn positie als niet werkende huisman weer stevig verankerd is. Dit soort gesprekken wij als gelukkig getrouwd stel regelmatig. Je moet af en toe in ruil voor het onbeperkt gebruik van een creditkaart en pinpas wat tijd steken in een goed gesprek. Zeker nu mijn vrouw de laatste tijd een beetje begint te twijfelen aan het doel van haar harde werken. Ik troost haar dan ook meestal met het verhaal dat veel vrouwen van haar leeftijd dat hebben. Dat het maar een periode is dat ze zo moe is en dat het harde werken haar te veel is. Dat ze moet denken aan de plezierige dingen in het leven. De regelmatige weekend tripjes, de glaasjes wijn die ze van me krijgt als ze ’s avonds uitgeput in haar stoel valt en de lekkere maaltijden die ik dan laat bezorgen. Maar ik heb zo het gevoel dat mijn leven nergens toe leid zo, steunde ze op een gegeven moment. Ach kom, zei ik, laten we morgen lekker naar de sauna gaan. De sauna is voor mij een middel dat ik in de strijd gooi als mijn overige argumenten om de inkomsten van mijn vrouw op peil te houden niet meer werken. Ik heb morgen al een sauna afspraak, zei mijn vrouw, met een van mijn klanten. Vind je dat verstandig lieverd, probeerde ik, zakelijk en privé moet je wel gescheiden houden. Maar ik kreeg geen antwoord, ze ging naar bed. De volgende ochtend liet ze het glaasje vruchtensap dat ik voor haar geperst had staan; ze kreeg in de sauna wel een sapje, zei ze en stapte daarna bij haar klant in een veel te grote BMW. Met een glimmend rood hoofd, van de sauna denk ik, werd ze ’s avonds weer door de BMW thuis gebracht. Hoe was het, vroeg ik nog, maar ze leek het eerst niet te horen. Pas toen ik een flesje bubbels had opengetrokken en daar zelf al een snel glaasje van naar binnen had gewerkt vertelde ze me dat ze een heerlijke dag had gehad, dat het een erg luxe sauna was geweest, dat haar klant een makelaar was, dat die in de stad nog een heel leuk klein appartementje voor een man alleen te huur had en dat ze de volgende week weer een afspraak met hem had. Wat fijn voor je schat, ze ik, maar kun je dan je pasjes thuis laten. Het is zo onhandig voor mij zo zonder geld. IMG_2561

KANTINE SOEP

In huize Kasma worden meestal kliekjes gegeten. In de koelcel van het kookatelier is altijd wel iets te vinden waar de familie de maaltijd mee kan doen. In deze tijd liggen er vaak wel wat paddenstoelen, een paar mooie verse visfiletjes, wat groenten en wat risotto. Kortom ook kliekjes zijn bij ons vers en gezond. En het lunchbakje dat mijn oudste dochter mee naar school neemt is vaak gevuld met een restje gerookte zalm, een overgebleven avocado of een paar rolletjes sushi van de vorige dag. Af en toe ben ik wel eens bang dat het allemaal te gezond wordt. Zelf compenseer ik dat door een paar extra glaasjes wijn te drinken. De boel moet een beetje in balans blijven nietwaar? Maar mijn dochter drinkt geen wijn, althans niet dat ik weet en dus vroeg ik haar wat zij nam als tegenwicht tegen een overdosis gezondheid. Een broodje kroket in de kantine van het Comenius? Maar dat is er niet in de kantine. Wel zijn er in een straal van 100 meter van de school 2 cafetaria’s waar de leerlingen in de pauze heen kunnen voor de kroketten en de porties frites. Er zijn alleen maar automaten in de Comeniuskantine vertelde mijn dochter. Eentje voor water, eentje voor cola en als je honger hebt kun je kiezen tussen de snoepautomaat en de Cup-a Soup automaat. Verstandige mensen daar op die school dacht ik. Die weten dat voeding in balans hoort te zijn. Gezond eten doen de leerlingen thuis en de school zorgt voor de ongezonde meuk.

EEN PAK PASTA OF EEN KERSTBOOMPIEK

Als ik door Leeuwarden loop en een als dakloze herkenbare persoon vraagt mij op straat om een euro, dan geef ik die er ééntje. Of soms twee als ik per ongeluk het verkeerde muntje uit mijn broekzak vis. Ik vraag mij niet af of hij er eten voorkoopt of een shotje aan het bij elkaar bedelen is. Iedereen moet zelf maar weten hoe hij zijn leven indeelt. Maar als presentatoren van een regionale Omrop me vragen om een zak rijst of pasta bij een supermarkt te kopen voor de voedselbank dan doe ik dat niet. . Ik help niet mee aan het voldane gevoel van radiomensen die voor de kerst willen scoren door zogenaamd anderen te helpen. Ik help ook niet mee om de omzet te bevorderen van supermarktketens waarvan daarna de maandcijfers misschien wel tot grote hoogte stijgen door al die pakken rijst en pasta en waarvan de aandeelhouders dan heel tevreden Stille Nacht zingen onder de Kerstboom. Ik help ook niet mee aan het tevreden gevoel van de burgemeester in onze stad die weet dat er met kerst in zijn stad dankzij de actie van de Omrop niemand honger heeft omdat ze genoeg rijst en pasta hebben. Ik help ook niet mee aan het zelfvoldane gevoel van mensen van de regering die, terwijl ze een lepeltje kaviaar naar binnen werken, zich in e handen wrijven omdat het armoede probleem wel door de vrijwilligers van de voedselbanken wordt opgelost en zij gewoon met hun eigenbelangen kunnen doorgaan. En ik help ook niet mee aan het tevreden gevoel van voedselbankvrijwilligers die na erg hard werken weten dat er in hun stad iedereen te eten heeft in hun stad. En dat laatste vind ik sneu. Maar voedselbanken horen er in een rijk land als het onze niet te zijn. Door te doneren en mee te werken houd je zo iets in stand en wordt een voedselbank als iets vanzelfsprekends gezien. Een voedselbank is  symptoom bestrijding en zeker geen oplossing. Maar misschien kan er volgend jaar een actie gestart worden die mensen oproept om kerstboompieken te kopen en die bij politici, die niet hun best doen om de voedselbanken te laten verdwijnen in hun reet te steken.

PASTINAAK EN SINAASAPPEL

Ooit was de pastinaak een vergeten groente. Maar alleen voor diegene die de term vergeten groentes bedacht heeft. Voor niemand anders. Niet voor de liefhebbers die iedere winter wel een maaltje pastinaken op tafel zette. En zeker niet voor de mensen die nooit pastinaken aten, zelfs niet eens van het bestaan wisten. Wat je niet weet kun je ook niet vergeten. Hoe dan ook de pastinaak is gewoon een pastinaak gebleven, een wortel, ook al wordt hij nu door culisnobs de hemel in geprezen. En al eeuwen lang wordt de pastinaak gegeten, behalve dan door mensen die hem vergeten zijn.

1 kilo pastinaken
2.5 deciliter water
sap en schil van 1 sinaasappel
30 gram boter
zout en peper

Schil de pastinaken en snij ze in plakken van 1 centimeter dik. Schil de helft van de sinaasappelschil met een dunschiller af. Rasp de rest van de sinaasappelschil. Leg de plakken pastinaak in een wijde pan. Voeg het water en de sinaasappelschil toe. Sudder de pastinaak met een deksel op de pan gaar. Verwijder de sinaasappelschil. Pureer de plakken pastinaak met het eventueel overgebleven kookvocht in een keukenmachine. Voeg de boter, geraspte sinaasappelschil, sinaasappelsap, peper en zout toe. Laat de machine nog een paar seconden draaien. Serveer deze puree bij gebraden varkensvlees.